HİKAYEN VAR AMA… ANLATAMAZSIN…

Bir toplumun kalbi sadece sokaklarında değil, anlattığı hikâyelerde atar. Sinema, tiyatro, edebiyat… Bunlar bir milletin aynasıdır. İnsan kendini orada görür, kendini orada tanır.

Peki ya o aynada kendini bulamayanlar?

İşte asıl mesele burada başlar.

Bazı insanlar vardır ki; inancı, değerleri, hayat anlayışı derindir. Ailesinden aldığı terbiye ile büyür, doğruyu yanlışı ayırt etmeye çalışır. Ama ne zaman sanatın kapısına yaklaşsa, içinde bir tereddüt belirir. “Bu bana göre mi?”, “Bu dünyada kendimi koruyabilir miyim?” soruları zihnini meşgul eder. Böylece daha yolun başında geri çekilen nice yetenek, nice hikâye olur.

Sanat ise boşluk kabul etmez. Anlatılmayan her hikâye, yerini başka bir hikâyeye bırakır. Söylenmeyen her söz, başka bir ses tarafından doldurulur. Zamanla bazı bakış açıları daha görünür, daha güçlü hâle gelir. Bu da toplumun bir kesiminin kendini dışarıda hissetmesine yol açar.

Oysa mesele sadece “kim anlatıyor?” değildir. Asıl mesele, “ne kadar farklı ses yan yana gelebiliyor?” sorusudur. Çünkü sanat tek sesli olduğunda fakirleşir.

Hikâyeler çoğaldıkça, insan kendini daha çok yerde bulur.

Bir çocuğun izlediği filmde kendinden bir parça görememesi, bir gencin sahnede kendi değerlerini hissedememesi… İşte bu, sessiz bir boşluk oluşturur. Bu boşluk zamanla bir kopuşa, bir yabancılaşmaya dönüşebilir. İnsan, kendine ait olanı bulamadığında uzaklaşır.

Ama çözüm uzaklaşmak değildir. Çözüm; üretmek, anlatmak, var olmaktır.

Sanat; sadece eğlendirmek için değil, anlam kurmak için vardır. İçinde merhamet olan, iyilik olan, umut olan hikâyelere her zaman ihtiyaç vardır. Ve bu hikâyeleri anlatacak insanların, hangi kesimden olursa olsun, cesaretle ortaya çıkması gerekir.

Çünkü bir toplumun ruhu, sadece yaşadıklarıyla değil, anlattıklarıyla da şekillenir.

Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:

Kendi hikâyeni anlat. Çünkü dünya, senin sesini de duymalı.

“Biz kendi hikâyemizi anlatmazsak, kim anlatacak?”