GÖNLÜ KIRIK BABALAR

Bir evin içinde bazen en az konuşan, en çok susan bir kalp vardır…

O kalp çoğu zaman bir babaya aittir.

Yıllarını ailesine adamış, sabahın erken saatlerinde çıkıp gecenin yorgunluğuyla dönen,

bir lokmayı bölüp evladına veren, kendi isteklerini erteleyip çocuklarının hayallerini büyüten bir baba…

Ama gün gelir, o emeklerin sesi duyulmaz olur.

Söyledikleri “eski kafalı” diye geçiştirilir, nasihatleri kulak ardı edilir.

Oysa o sözler, hayatın içinden süzülmüş tecrübelerin en sade hâlidir.

Bir babanın “dikkat et” deyişi, sadece bir uyarı değil; yaşanmış acıların, düşülen hataların tekrar edilmemesi için uzatılan görünmez bir eldir.

Ama zaman değiştikçe, roller de değişir.

Çocuklar büyür, kendi yollarına gider, kendi doğrularını kurar.

Ve bazen o yolculukta en çok geride kalan kişi baba olur.

Bir köşede sessizce oturan, konuşsa anlaşılmayacağını düşünen, gözleriyle anlatmaya çalışsa da görülmeyen bir baba…

En çok da unutulmak incitir babayı.

Yaptıklarının sıradan sayılması, fedakârlıklarının “zaten yapması gereken” diye görülmesi…

Oysa o fedakârlıklar, bir ömrün en kıymetli parçalarıdır.

Belki o baba, bir akşam yemeğinde konuşmak ister ama kimse dinlemez.

Belki bir tavsiye vermek ister ama sözünün üstüne söz konur.

Ve sonra yavaşça susmayı öğrenir…

Çünkü bazı kırgınlıklar bağırmaz, sadece içe çekilir.

Ama bilmek gerekir ki; bir babanın kalbi kırıldığında, o sadece bir insanın değil, bir yuvanın içten içe sarsılmasıdır.

Çünkü baba; çoğu zaman fark edilmese de o evin direğidir.

Ve en acı olan şudur:

Babalar çoğu zaman sevgilerini yüksek sesle söylemezler.

Ama kırıldıklarında da bunu dile getirmezler.

Sadece biraz daha sessizleşir, biraz daha içine kapanırlar…

Oysa bir “Baba, haklıymışsın” cümlesi,

bir “İyi ki varsın” sözü,

bir sarılma…

Belki de yılların yorgunluğunu bir anda hafifletecek kadar değerlidir.

Hayatın en büyük pişmanlıklarından biri, değeri geç fark edilen insanlardır.

Ve çoğu zaman o listenin en başında babalar gelir.

Bu yüzden, hâlâ yanımızdayken…

Sesini duymaya, sözünü anlamaya, kalbini hissetmeye çalışmalıyız.

Çünkü bazı kırgınlıklar telafi edilebilir…

Ama bazı sessizlikler, bir daha asla konuşmaz.