DİJİTAL ÇAĞDA ÇOCUKLARIMIZIN ZİHNİNİ KİM YÖNETİYOR?

Bir milletin köklerini kurutmak için açıktan savaşmaya gerek kalmaz bazen… Öyle ki bir kültürün ve değerin çatısı altında büyüyen çocuklara köklerinden utanmayı öğretmek yeterlidir.

Bir cemiyetin hafızasını silmek için tarih kitaplarını yakmaya da hacet yok… Geçmişini değersiz, geleneklerini çağ dışı, ailesini yük ve kendi değerlerini özgürlüğün önündeki maniler gibi göstermeye başlayınca çözülme zaten kendiliğinden gelir.

Bugün kadınlarımıza ve kızlarımıza yönelen tehlikenin üzerinde ciddiyetle durmamız gerekiyor. Çünkü karşımızdaki mesele yalnızca birkaç video, birkaç film veya sosyal medyada dolaşan sıradan görüntüler değildir… Asıl mesele, bir milletin kadın anlayışını, aile tasavvurunu ve nesiller boyunca taşıdığı değerleri yeniden tanımlama girişimidir.

Bu saldırı, açıktan yapılmıyor, insanın en hassas yerinden, yani gönlünden başlıyor. Yapay zekânın da etkisiyle hazırlanan kısa filmler, kurgulanmış hikâyeler ve çarpıcı videolar, genç kızlara sürekli aynı mesajları fısıldayabiliyor; özgür olmak için bağlarından kurtul, güçlü olmak için kimseyi dinleme, kendi kararını vermek için aileni geride bırak, mutlu olmak için sınır tanıma!

Kadınların, özgürlük adı altında mesuliyetlerini küçümsemek, cesaret adı altında ölçüleri ortadan kaldırmak ve ferdiyetçilik adına aile bağlarını değersizleştirmek, hakiki özgürlük müdür?

İnsanı köklerinden koparan her çağrı, onu daha güçlü kılmaz, savunmasız hâle getirir.

Asıl hedefte, yüzyıllar boyunca şekillenen Müslüman Türk aile anlayışımız ve bu anlayışın yetiştirdiği kadın duruşu vardır.

Tarihimizde kadın hem evinin içinde bir görev üstlenen kişi hem de inancıyla, irfanıyla, fedakârlığıyla, dirayetiyle ve gerektiğinde tarihî mesuliyetleriyle öne çıkan bir şahsiyettir.

Türk-İslam tarihinde iz bırakan kadınlar, güçlerini ailelerinden ve değerlerinden utanmak yerine şahsiyetlerini bu değerlerle besleyerek ortaya koymuşlardır. Onların hayatında vakar ile cesaret, merhamet ile kararlılık, aileye bağlılık ile içtimâî mesuliyet birbirinin düşmanı değildir.

Bugün genç kızlarımıza anlatılması gereken de tam olarak budur… Köklerine bağlı olmak GÜÇSÜZLÜK, kendi değerlerini korumak GERİLİK, ailesini sevmek ise ZAYIFLIK değildir.

Ne var ki günümüzün dijital dünyasında değerler, bazen birkaç dakikalık görüntülerle aşındırılıyor.

Bir senaryo yazılıyor, birkaç sahne hazırlanıyor, duygular harekete geçiriliyor ve genç izleyicinin zihnine belirli bir hayat tarzı yerleştiriliyor.

Yapay zekâ ile üretilen gerçekçi görüntüler, gerçekte yaşanmamış olayları yaşanmış gibi gösterebiliyor; kurgu halindeki hikâyeler de hayatın değişmez gerçeğiymiş gibi sunulabiliyor. Böylece genç bir insan, karşısında gördüğünün ne kadarının HAKİKAT ne kadarının YÖNLENDİRME olduğunu sorgulamadan etkilenebiliyor. Üstelik bu içerikler, BEĞENİ ve PAYLAŞIM uğruna çoğu zaman en keskin duyguları hedef alıyor.

Genç ve muhafazakâr kızların dahi bazı videolarda OTOSTOP gibi davranışlar üzerinden, her tercihin kendiliğinden MEŞRU ve her sınırın AŞILABİLİR olduğu bir hayatın öznesi olarak sunulması üzerinde düşünmeliyiz. Buradaki mesele, tek başına bir yolculuk biçimi veya bir görüntü değildir. Asıl mesele, hangi davranışın hangi gerekçeyle normalleştirildiği, ÖZGÜRLÜK kavramının nasıl sunulduğu ve gençlere kararlarının sonuçlarını düşünme mesuliyetinin hatırlatılıp hatırlatılmadığıdır.

Bir davranışı sırf ekranda gösterildiği, alkışlandığı veya cesaret örneği gibi sunulduğu için doğru kabul etmek, insanın kendi muhakemesini başkalarının senaryolarına teslim etmesidir. Ekranda her gösterilen şey örnek alınacak bir misal, her savunulan tercih de doğru bir tercih değildir.

Bir cemiyetin asıl kaybı, gençlerinin farklı tercihler yapmasından ziyade doğruyla yanlışı ayırt etme ölçülerini kaybetmesidir.

Burada özellikle annelere, babalara, eğitimcilere ve medya dünyasına büyük mesuliyetler düşüyor. Kızlarımıza, kültürümüzün değerlerini sadece korkuyla kazandırmayı doğru bulmadığımız gibi her şeyi serbest bırakmayı da sevgi ve anlayış zannedemeyiz.

Gençlerin suallerini küçümseyen, duygularını dinlemeyen, onları anlamaya çalışmadan hüküm veren aileler, istemeden de olsa çocuklarını başka kişilerin emellerine sevk edebilir. Bu sebeple, aileler hem dinlemeyi hem de doğruyu anlatmayı bilmelidir.

Bir genç kız, ailesinin yanında usulü dairesinde kendisini rahatça ifade edebilmeli, yanlış yaparken günün birinde doğruyu bulduğunda kapıların yüzüne kapatılmayacağını, her zaman anne ve baba ocağının bir umut kapısı olacağını bilmelidir.

Sevgi hem kucaklamak hem de yeri geldiğinde ve gerektiğinde uyarmaktır. Özgürlük ise herkesin kendi tercihi olduğu kadar bu tercihin neticelerini ve mesuliyetini üstlenmektir de…

Ninelerimizin hayatını, annelerimizin fedakârlığını, tarihimizde iz bırakan kadınlarımızın dirayetini gençlerimize anlatmalıyız. Onlara geçmişi kusursuz bir masal gibi sunmadan, o geçmişin içindeki hikmeti ve tecrübeyi göstermeliyiz. ÇÜNKÜ HAFIZASI OLMAYAN BİR NESİL, ÖNÜNE KONULAN HER YENİ HİKÂYEYİ KENDİ HİKÂYESİ SANABİLİR.

Aile sofrasında kurulan samimi sohbetler, birlikte geçirilen zaman, büyüklerin tecrübeleri ve güven veren bir aile ortamı, dijital dünyanın karşısına dikilecek en güçlü dayanaklardandır. Biz kendi değerlerimizi nesillerimize anlatamazsak, başkaları, hazırladıkları sanal görüntülerle çocuklarımıza kendi değerlerini anlatacaktır. Bu da istikbalde cemiyetin yıkımı demektir.

Mesele, kadınlarımızı hayattan soyutlamak değildir. Mesele onları, değerlerini başkalarının alkışına göre değiştirmeyen şahsiyetler olarak yetiştirmektir.

Müslüman Türk kadınının tarihî duruşu; vakar, anlayış, inanç ve ahlâk çerçevesinde mesuliyet sahibi olmaktır. Hakiki asalet; bu duruşu birkaç kalıp söze, birkaç sosyal medya görüntüsüne veya çağın modasına teslim etmemektir.

UNUTMAYALIM…

Bir milletin geleceği, okullarında yetişen insanların bilgisi kadar evlerinde büyüyen çocukların karakteriyle de şekillenir.

Kızlarımızın gönlüne ulaşamaz, suallerine cevap veremez ve kendi medeniyetimizin güçlü kadın misallerini onlara anlatamazsak, onların dünyasını başkalarının tanımlamasına şaşırmamalıyız.

Bugün asıl mücadele, ekranların karşısında kimin daha çok izlendiğinden ziyade gençlerimizin zihninde hangi değerlerin kök saldığı mücadelesidir.

Kadınlarımızın ve kızlarımızın geleceğini korumak istiyorsak, önce onların gönüllerini kazanmalı, özgürlükle başıboşluğu, cesaretle ölçüsüzlüğü, yenilikle köksüzlüğü birbirinden ayırmayı öğretmeliyiz. Çünkü köklerinden koparılan bir nesle her yol özgürlük gibi gelebilir lakin HAKİKİ ÖZGÜRLÜK, insanın hangi yolda yürüdüğünü bilmesi, tarihini, kültürünü ve değerlerini geleceğe taşıyabilme iradesine sahip olabilmesidir.