ÇEVRE

İnsan sosyal bir varlık. Doğduğumuz andan itibaren etrafımızdaki insanlardan bir şeyler öğreniriz. Karşımızdaki bir kişinin yaptığı hareket bizim de beynimizi harekete geçirir. Hem de aynı hareketi biz yapıyormuşçasına beynin aynı bölgesinde ortalama %33,61 oranında nöron ateşlenir. Yani hiç hareket etmediğimiz halde seyrettiğimiz kişinin üçte biri kadar bizim de beynimiz çalışır.

Başka birini seyrettiğimizde beynimizde “Ayna Nöronlar” devreye girer. Bebeklikten itibaren taklit yoluyla öğrenmemizi sağlayan bu nöronlar, bizim gibi sosyal canlıların olmazsa olmazıdır. Bebekler, bu nöronlar sayesinde etraflarında gördükleri herkesi sürekli taklit etmeye çalışırlar. Bu sayede insan olmayı öğreneceklerdir. Bizler bu nöronlar sayesinde karşımızdaki kişi ile empati kurabiliriz. Bir kişi önümüzde düşüp dizini yaralasa bizim de dizimizde ufak bir sızı hissetmemiz bundandır. Başkaları gülerken gülmeye, ağlarken de ağlamaya bu sebeple meyilliyiz.

Başkalarını örnek alarak biz de insan olabilelim diye var olan ayna nöronlar nefsimizi modaya uymaya, kıskançlığa, kötü arkadaştan etkilenmeye, ekranlarla ifsat olmaya sürükler. Biz ise bunların yerine iyi insanları örnek almayı ona öğreteceğiz.