CAMİDEKİ PUTLAR

Cahilliğin zirve yaptığı günlerden geçiyoruz. Küçük bir Osmanlı camiinde huzurlu bir vakit namazı kılmak istiyorsun ama ne mümkün. Elli altmış metrekarelik mekânda bir çırpıda sayamayacağınız kadar hoparlör var ve hepsi aynı anda yırtınıyor. Hipodrom mu cami mi ayırabilen beri gelsin. Aleyhte iki tane cümle kurmak için kahraman olmak lazım. Artık dinsizliğiniz mi kalır, vatan hainliğiniz mi bilinmez.

Hemen herkes sesin büyüklüğüne odaklanmış. Ne kadar yüksek ses çıkıyorsa o kadar iyi diye inanmış. Bilhassa ezanda böyle. Halbuki burada lazım olan şey ezân-ı muhammediyi kendi mahallesine duyuracak şekilde aletsiz olarak okumaktır. Kimse dinin bu mevzudaki hükmü nedir diye sormuyor zira herkes tatbikatın doğruluğundan en ufak bir şüphe duymuyor. İstanbul’da ilçeler birbirlerine ezanlarını duyurmaya çalışıyor. Sanki o metalik sesi duyan camiye koşacak. Tabii bunda Akif'in "inlemeli" ifadesinin de büyük rolü var. Hasılı hoparlör hoparlör olmaktan çıkmış, bir put haline gelmiş. Dokunan değil, dokunmaya yeltenen yanıyor.

Kimsede bu putu kıracak cesaret yok. Bu bid’ati anlayacak şuur da yok. Halbuki dinimizin hükmü son derece açık. Sevgili Peygamberimiz eshâb-ı kirâma sorunca kimisi çan, kimisi boru çalalım, kimisi de ateş yakıp yukarı kaldıralım dedi. Kâinatın güneşi kabul buyurmadılar. Hiçbirini istemediler. Halbuki vaktin girdiği her biriyle çok daha uzaklara bildirilebilirdi. Şanlı Peygamberimiz, Abdullah bin Zeyd bin Sa’lebe ve Hazret-i Ömer’in rü’yada gördüklerini beğenip namaz vakitlerinde böyle ezan okunmasını emir buyurdular.

Hoparlörün cansiperane savunucularını iki kısımda incelemek lazım. Netice itibariyle her iki kesimin yaptığı aynı kapıya çıksa da onları bu davranış kalıbına iten sebepler farklı. Birinin bu inanılmaz inadında cahillik kadar son yüz senede yaşadıkları da tesirli. Nesiller boyu dinine açıktan savaş açıldığını gören bu insanlar hoparlörle “beni yenemediniz” diye haykırmak istiyor. Yani hoparlör meselesini bir nev cihad olarak görüyor. Küçücük mekânlarda sizi havaya uçuran mekanik gürültü işte bu yüzden. Niyet diğerindeki gibi kötü olmasa da netice aynı şekilde kötü.

Diğerinin aynı istikametteki tavrı ise ezilmişliğin meydana getirdiği aşağılık kompleksinden ileri geliyor. Kemalistler tarafından yıllarca gericilikle suçlanan bu kesim teknolojinin camideki ifadesi olarak gördüğü hoparlöre yapıştı kaldı. Bununla, “biz de çağdaşız, biz de ilericiyiz, bizi dışlamayın” demek istiyor. Tabii burada yenilmişlik psikolojisi var. Gelin görün ki bu zavallılığı fark eden kemalist bizim eziğe daha da tepeden bakmaya başlıyor. Bu ise işi iyice içinden çıkılmaz hale getiriyor.

Gerçi son yirmi beş senelik dönemde bu sosyoloji değişti. Beni yenemediniz diyenler büyük ölçüde kayboldu gitti lakin bıraktıkları gürültü kaldı. Çağdaşlıklarını ispatlamaya kalkanlar ise şirazeyi tamamiyle kaybetti. Şimdiki ezikler çağdaşlıklarını değil kemalistliklerini ispatlamaya çalışıyor, kemalizmi kemalistlerin elinden almak için çırpınıyor. Türk milleti de bu malzemeden ikinci bir Osmanlı bekliyor.

İçimizden “hey yavrum hey” demek geçti ama onu başka bir yerde kullanmıştık.

Hayf diyelim bari…