AŞK VE TAHT DİZİSİ NASIL TUTAR?

Tarihî bir şahsiyeti televizyon ekranına taşımak, birkaç saray dekoru, savaş sahnesi ve aşk hikâyesiyle geçmişi yeniden kurmaktan ibaret değildir. Hele konu Anadolu Selçuklu Devleti’nin en güçlü hükümdarlarından Sultan Alâeddin Keykubad ise, burada senaristin karşısında yalnızca bir dizi değil, aynı zamanda tarihî bir şahsiyetin gelecek nesillere nasıl anlatılacağına dair ciddi bir mesuliyet vardır.

“Aşk ve Taht”ın hikâyesini büyük ölçüde AŞK, İHANET VE İKTİDAR mücadelesi üzerinden kurması işte bu yüzden tartışılmalıdır. Bir tarihî yapımı aşk üzerine kurmak, kökü derinlerde bir millet açısından anlaşılması tabi ki de çok zor bir durumdur. Türk İslam Medeniyeti’nden en heybetli dönemlerinden birinin tarihini kısır bir aşk hikâyesine indirgemek ve verilmesi gereken mesajı buradan vermeye kalkışmak tabi ki de tepkileri beraberinden getirecektir.

Vatanı, inanıcı ve değerleri için her evden bir şehidin çıktığı asil bir milletin tarihini bu kadar basite indirgemek hiç kimsenin haddi değildir.

Müslüman Türk milleti, dünyada böyle bir durumu kabullenmesi en zor millettir. Çünkü sahip olduğu tarihi birikim, buna müsaade etmez edemez…

Sultan Alâeddin Keykubad gibi bir hükümdarı anlamanın yolu, “Kime âşık oldu?” sorusundan değil, “Nasıl bir hükümdardı?” sorusundan geçer. Çünkü onu tarihe taşıyan, gönül verdiği kişiden ziyade eline geçen büyük iktidarı nasıl kullandığı, devletini nasıl yönettiği, adaleti nasıl koruduğu ve milletinin geleceği için neler yaptığıdır.

ÜSTELİK SENARİSTİN GÜÇLÜ BİR HİKÂYE KURABİLMESİ İÇİN YAPAY BİR AŞK ÇATIŞMASINA DA İHTİYACI YOKTUR.

Sekiz yıllık esaret, taht mücadelesi, Moğol tehlikesi, saray hesaplaşmaları, şehirlerin tahkimi, Alanya’nın fethi, ticaret yollarının güvenliği, Anadolu’ya gelen muhacirlerin yerleştirilmesi ve âlimlerle ilişkiler zaten başlı başına büyük bir hikâyedir.

Esaretten çıkan bir şehzadenin intikam duygusuyla mı hareket edeceği, yoksa kişisel acılarını devlet sorumluluğunun gerisine mi bırakacağı suali, herhangi bir romantik çatışmadan çok daha güçlü bir karakter İMTİHANIDIR.

Alâeddin Keykubad’ın gençlik yıllarında gördüğü ve Şeyh Şihâbüddin Sühreverdî Hazretleri ile ilişkilendirilen RÜYA da onun manevî dünyasını anlatmak için önemli bir imkân sunmaktadır. Daha sonra gördüğü, kendi döneminden sonraki nesillerde devlet düzeninin bozulacağına dair yorumlanan rüya ise hükümdarın gerçek hayat hikâyesini şahsî hayattan çıkarıp devletin geleceği meselesine taşır.

Burada asıl mesele, bir hükümdarın kimi sevdiğinden ziyade kendisinden sonra nasıl bir devlet bırakacağı, adaletin korunup korunmayacağı ve ehil insanların devlet yönetiminde bulunup bulunmayacağıdır.

Sultan’ın ADALET anlayışı da senaristler için çok güçlü bir malzemedir. Mallarını kaybeden tüccarların zararlarının karşılanması, şehirlerin tahkim edilmesi, Konya’dan Alanya’ya kadar imar faaliyetlerinin yürütülmesi, ticaret yollarının güvence altına alınması ve Anadolu’ya sığınan insanlara kapı açılması, onun yalnızca savaş meydanında değil, devlet yönetiminde de güçlü olduğunu gösterir.

Böyle bir hükümdarı âşık olurken göstermek, tarihî şahsiyetin büyük bölümünü seyirciden SAKLAMAK demektir.

Sultan Alâeddin Keykubad’ın dindarlığı ve âlimlerle ilişkileri de bu portrenin ayrılmaz parçalarıdır. İbadetlere gösterdiği hassasiyet, gecelerini namaz, dua ve Kur’an-ı Kerim okumaya ayırması ve Şeyh Şihâbüddin Sühreverdî Hazretleri ile Sultânü’l-Ulemâ Bahaeddin Veled Hazretleri gibi büyük zatlarla ilişkileri, onun dünyasının saray entrikalarından çok daha geniş olduğunu göstermektedir.

Güç ile adaleti, devlet adamlığı ile maneviyatı, savaş hazırlığı ile imarı aynı karakterde buluşturabilmek, senaryo açısından AŞK ÇATIŞMASINDAN çok daha zengin bir alan açmaktadır.

Elbette Alanya’nın fethiyle ilgili kaynaklarda geçen EVLİLİK HADİSESİ de senaryoda kullanılabilir. Fakat burada dahi mesele yalnızca “kavuşacaklar mı?” sorusuna indirgenmemelidir. Öyle ki farklı dünyaların, farklı siyasî konumların ve farklı sadakat anlayışlarının karşılaşması üzerinden çok daha güçlü bir hikâye kurulabilir…

Aşk, yaşanmış heybetli bir hayatın efendisi değil, karakterin sınandığı unsurlardan biri olabilir. Ama o konuda da ifrattan sakınılmalı; günümüzün absürd ilişkilerini anlatan bir aşktan ziyade samimiyetin beden bulduğu, sonu hayırla neticelenecek bir sürecin hikâyesi eşliğinde verilerek ciddiyetle sunulmalı, dinimizin ve kültürümüzün çağlara damgasını vuran hassasiyetleri ölçüsünde verilmelidir. Asırlarca ömrü, dine ve insanlığa hizmetle geçen bir milletin nesillerinin en çok ihtiyaç duyduğu şey de budur;  Şehvet, iffet ve ahlak ölçüsüyle sunulan bir hayat hikâyesi…

Bu yapılabilir de her şey hakikatin ışığında sunulabilirse gelecekte atılacak birçok hayırlı adıma da öncülük edilmiş olur…

“Aşk ve Taht” ismi aslında çok önemli bir suali de beraberinde getiriyor; TAHT MI AŞKI YÖNETECEK, AŞK MI TAHTI? Çünkü taht, yalnızca üzerinde oturulan bir makam değildir. Bir devletin, bir milletin ve milyonlarca insanın istikbalini ilgilendiren ağır bir mesuliyettir. Sultan Alâeddin Keykubad’ın tarihî ağırlığı da tam burada ortaya çıkar.

Bu sebeple dizinin bundan sonraki bölümlerinde yapılabilecek en değerli şey, Sultan Alâeddin Keykubad’ı daha fazla âşık hâle getirmek değil, daha fazla “ALÂEDDİN KEYKUBAD” hâline getirmek olmalıdır. Seyirci onun kimi sevdiğinden önce niçin büyük bir sultan olarak hatırlandığını görmelidir. Çünkü her insanın hayatında olabileceği gibi Sultan Alâeddin Keykubad’ın da hayatında aşk olabilir fakat Alâeddin Keykubad’ın tarihî kişiliği bir aşk ilişkisinin ağır bastığı çarpık hikâyelerin yanında verilemez…

Onu aşkın içine yerleştirmek yerine, aşkı onun büyük karakterinin içine yerleştirmek bir yere kadar anlaşılabilir. Aksi hâlde seyirci, tarihin büyük sultanlarından birini tanımak için açtığı ekranda, koskoca bir tarihî şahsiyetin yalnızca küçük bir odasının kapısında beklemek zorunda kalır.

ÖYLE Kİ; SULTAN ALÂEDDİN KEYKUBAD’IN HEYBETLİ VE BAŞARILARLA DOLU DÜNYASI, BİR SARAY ODASINDAN, BİR AŞK HİKÂYESİNDEN VE İKİ İNSAN ARASINDAKİ İLİŞKİDEN ÇOK DAHA BÜYÜKTÜR.