ZAVALLI ANNE BABALAR…

Eskiden bir bakış yeterdi. Bir söz, yarım bir cümle… Anne babanın sesi evin içinde yankılandığında çocuk durur, düşünür, dinlerdi. Şimdi aynı evlerde sesler var ama yankı yok. Söylenen sözler duvara çarpıp geri dönüyor, kalplere dokunmadan…

Günümüz anne babaları en çok da bu yüzden üzgün. Çocuklarına kızdıkları için değil, ulaşamadıkları için. Aynı sofrada oturup başka dünyalarda yaşayan evlatlarını izlemek, insanın içini acıtıyor. Ellerinde telefon, kulaklarında kulaklık, gözlerinde bambaşka hayaller… Anne konuşuyor, baba anlatıyor ama kelimeler gençlerin kalbine varmıyor. Söz geçirememenin arkasında bir otorite kaybından çok, bir bağ kopuşu gizli.

Anne babalar kendilerini suçluyor. “Nerede hata yaptım?” sorusu geceleri uykularını kaçırıyor. Fazla mı serbest bıraktım, çok mu sıktım, yeterince dinlemedim mi, çok mu konuştum? Oysa çoğu anne baba elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştı. Çalıştı, çabaladı, eksiklerini evlatları yaşamasın diye kendinden verdi. Ama bugün, fedakârlıklar çoğu zaman görünmez, emekler sessiz kaldı.

En acısı da şu: Anne babalar artık korkuyor. Evladına kızmaktan korkuyor, kırmaktan korkuyor, tamamen kaybetmekten korkuyor. Bir cümle kurarken bin kez düşünüyorlar. Çünkü biliyorlar ki gençler kırılgan ama bir o kadar da uzak. Kapılarını kilitlemiyorlar belki ama kalplerini kapatıyorlar.

Bu çaresizlik bağırmakla değil, susmakla büyüyor. Anne mutfakta sessizce ağlıyor, baba kimse görmesin diye içine atıyor. “Biz mi eskidik, zaman mı değişti?” sorusu dillerinde ama cevabı yok. Sadece yorgunluk var… Sadece özlem. Eskisi gibi dizinin dibinde oturan, bir şey anlatmak için sabırsızlanan çocuklarına duyulan derin bir özlem.

Yine de anne babalar vazgeçmiyor. Çünkü anne olmak, baba olmak vazgeçememek demek. Kapı kapansa da beklemek, söz dinlenmese de dua etmek demek. Belki bugün ulaşamıyorlar ama kalpten kurulan bağlar kolay kopmuyor. Bir gün, bir kelime, bir bakış her şeyi değiştirebilir. Anne babalar buna inanarak ayakta duruyor.

Ve belki de bu çağın en sessiz kahramanları onlar… Sözleri etkisiz gibi görünen ama sevgisi hâlâ dimdik ayakta olan, çaresiz ama umutsuz olmayan anne babalar. Çünkü bilirler; evlat yolu uzun, kalp yolu sabırlıdır.