ANNE GİDİNCE…

Parkta dinlenmek için oturmuştum…

Birisi bir kitap unutmuş…

Kitaptan daha önemlisi ise, içindeki buruşuk notlar…

Annesine yazmış anlaşılan…

Buraya yazıp, okuyanlara aktarayım istedim… Hepimiz için ders olsun…

………

Anne gidince…

Ev aynı ev kalır ama yuva olmaktan çıkar. Duvarlar yerinde durur, eşyalar olduğu gibi kalır; ama bir ses eksilir, bir nefes çekilir aradan. O sessizlik, en çok da insanın içine çöker.

Anne gidince…

Kapı hâlâ açılır ama “Hoş geldin yavrum” diyen olmaz. Sofra kurulur belki ama o eski tat, o şefkat kokusu bulunmaz. En sevdiğin yemek bile eksik gelir; çünkü aslında yemek değilmiş seni doyuran… Annenin kalbiymiş.

Ben kıymetini bilemedim…

O her aradığında “Sonra konuşuruz” dedim.

O bir şey anlatmak istediğinde “Şimdi işim var” diye geçiştirdim.

Meğer en önemli işim, onun sesini dinlemekmiş… anlayamadım.

Anne gidince…

İnsan birden büyür. İstemeden, hazır olmadan…

Sığınacak bir gölge kalmaz.

Yorulunca başını koyacak bir diz… kırılınca içine akacak bir merhamet kalmaz.

Şimdi anlıyorum…

Dünyada kimse seni karşılıksız sevmezmiş anne gibi.

Kimse sen ağlamadan gözlerinin dolduğunu fark etmezmiş.

Kimse sen söylemeden derdini anlamazmış.

Anne gidince…

Telefon rehberinde bir isim durur ama arayamazsın.

Bir fotoğrafa bakarsın… gülüşün donup kalır.

İçinden “Anne…” diye seslenirsin, cevap gelmez.

En çok da bu koyar insana…

Cevapsız kalan o tek kelime.

Keşke…

Bir gün daha oturabilseydim yanında.

Elini biraz daha tutabilseydim.

Sana “Seni seviyorum anne” demeyi bu kadar geciktirmeseydim…

Şimdi içimde büyüyen şey sadece özlem değil,

bir de ağır bir pişmanlık…

Geç kalmışlığın, telafisi olmayan o sızısı…

Anne gidince…

İnsan anlar:

Cennet neden annelerin ayakları altındaymış…

Ama işte…

Bazen insan en büyük hakikati,

en büyük kaybından sonra öğrenirmiş.

Anne gidince…

Geriye bir dua kalır,

bir de hiç dinmeyen bir hasret…

Ve dilimde hep aynı cümle:

“Anne… ne olur bir kez daha ses versen…”