SESSİZLEŞEN REHBER

İnsan gençken dünyanın kalabalığına aldanıyor.

Sanki herkes hep yanımızda kalacak, her sohbet yarım kaldığı yerden devam edecek, her kapı çalındığında eski bir dostun sesi duyulacak sanıyoruz. Oysa yıllar ağır ağır geçtikçe, hayatın en sessiz öğretmeni olan ayrılık kendini göstermeye başlıyor.

Otuz, kırk yıllık dostluklar vardı…

Birlikte genç olduğumuz, aynı hayallere güldüğümüz, aynı dertlere omuz verdiğimiz insanlar…

Bir çay masasında saatlerce konuştuğumuz, bazen hiçbir şey konuşmadan da anlaşabildiğimiz dostlar.

Sonra bir gün bir haber geliyor.

Bir telefon…

Bir mesaj…

Ya da bir sabah vakti içimize düşen o ağır sessizlik.

Bir isim daha göçüyor dünyadan.

O an anlıyoruz ki yıllar sadece takvim yapraklarını değil, kalbimizin odalarını da eksiltiyor.

İnsan bazen telefon rehberine bakıyor.

Bir zamanlar en sık aranan numaralar…

Gecenin bir vakti bile çekinmeden aradığımız dostlar…

Şimdi o isimler orada duruyor.

Ama arayacak bir ses yok.

Bir süre silmeye kıyamıyorsun.

Sanki numarayı silersen hatıralar da silinecek gibi geliyor.

Sanki rehberde kaldığı sürece hâlâ bir yerlerde yaşıyorlarmış gibi…

Ama sonra bir gün, ağır bir iç çekişle, titreyen parmaklarla o isme dokunuyorsun.

“Sil” yazısı çıkıyor ekranda.

O küçücük kelime insanın kalbine koca bir boşluk bırakıyor.

Siliniyor bir isim…

Ama aslında silinen sadece bir numara değil.

Birlikte edilen kahkahalar, yapılan yolculuklar, paylaşılan sırlar, omuz omuza geçirilen yıllar…

Rehber biraz daha sessizleşiyor.

Ve insan fark ediyor…

Dünya sandığımız kadar dolu değilmiş.

Asıl kalabalık, dostların olduğu zamandaymış.

Şimdi sokaklar aynı sokaklar, şehir aynı şehir…

Ama bir şey eksik.

Sanki dünyanın rengi biraz solmuş gibi.

Çünkü bazı insanlar sadece insan değildir.

Onlar bir ömürlük hatıradır.

Bir dost sesi, bir güven duygusu, bir hatıra yurdudur.

Onlar gidince dünya biraz daha boş kalır.

Yıllar geçtikçe insanın kalbi tuhaf bir dinginliğe de kavuşuyor.

Dünya eskisi kadar cazip görünmüyor.

Kavgalar, hırslar, koşuşturmalar… hepsi uzaktan bakınca çok küçük geliyor.

Çünkü insan biliyor:

Gerçek zenginlik, uzun yıllar süren bir dostluktu.

Ve en büyük fakirlik, o dostların bir bir göçmesidir.

Şimdi bazen akşam vakti oluyor.

İnsan bir çay koyuyor kendine.

Bir sandalye daha çekmek geliyor içinden.

Sonra hatırlıyor…

O sandalyenin sahibi çoktan başka bir âleme göçmüş.

İşte o an kalpte bir hasret esiyor.

Sessiz, derin, kelimesiz bir hasret…

Ve insan içinden şöyle diyor:

“Ne güzel yıllardı…

Ne güzel dostlardı…

Dünya onların olduğu zaman daha sıcak, daha anlamlıydı.”

Şimdi telefon rehberi sessiz.

Ama kalbin hafızasında o isimler hâlâ duruyor.

Silinmeyen yerde.

Hatıraların en vefalı sayfasında.