İSLAM’IN DÜNYA VE AHİRET DENGESİ

İslam, insanlığı iki cihanda da saadete ulaştırmayı hedefleyen mutlak nizamın adıdır. Bu nizamın en somut ve mucizevi nişanelerinden biri, kelamullah olan Kur’an-ı Kerim’de "dünya" ve "ahiret" kelimelerinin hiçbir fazlalık veya eksiklik olmaksızın, eşit sayıda, tam 115’er defa zikredilmiş olmasıdır. Bu ilahi matematik, Müslüman zihnine şu sarsılmaz hakikati fısıldar: İslam ne dünyadan vazgeçen bir ruhbanlık ne de ahireti unutan bir maddeciliktir; o, tam bir mizan ve denge dinidir.

Rabbimiz bize dua etmeyi öğretirken bile sadece dünyayı ya da sadece ahireti değil, her iki alemin de güzelliklerini birlikte istememizi tavsiye eder. Çünkü İslam dini, yalnızca öteleri kazanmak için değil, aynı zamanda yeryüzünü adaletle imar etmek için de gönderilmiştir. Yüce Allah, en güzel kıvam üzere (ahsen-i takvim) yarattığı insanı yeryüzünde halife ve mükerrem kılmış, üzerinde yaşadığımız yeryüzünü ise Kur'an'da "Arzullah" (Allah’ın arzı) buyurarak taltif etmiştir.

Tarih şahittir ki, peygamberler sadece dini ritüelleri öğreten birer vaiz değil, aynı zamanda toplumlara dünyevi liderlik ve rehberlik yapan önderler olmuşlardır. Hz. Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem”, kendini dünyadan tamamen mahrum bırakıp evlenmemeye, et yememeye ve geceleri sadece ibadetle geçirmeye karar veren bazı sahabileri şiddetle ikaz etmiş ve bu aşırılığın kendi sünnetine aykırı olduğunu ifade buyurmuştur. Başta dört büyük halife olmak üzere, tarihe yön veren İslam büyüklerinin hiçbiri ruhban hayatı yaşamamış; adaletle devlet yönetmiş, ticaret yapmış ve hayatın merkezinde saf tutmuşlardır.

Rabbimiz Kasas Suresi 77. ayet-i kerimesinde bu muazzam ölçüyü şifrelemiştir: "Allah'ın sana verdiği şeylerde ahiret yurdunu ara. Dünyadan da nasibini unutma." Allah Resulü “sallallahü aleyhi ve sellem”, de bu ilahi emri şu nebevi ikazla tefsir etmiştir:

"Ne dünyası için ahiretini ne de ahireti için dünyasını terk eden sizin hayırlınız değildir. Çünkü ahiretin ulaşım ve hazırlık yeri dünyadır. İnsanlara yük olmayınız."

Bu mizan bozulduğunda medeniyetler helak olur. Nitekim Hristiyanlar dünyayı gereğinden fazla kötüleyip uydurma bir ruhbanlığa daldıkları, neticede cehalet çukuruna düştükleri için Kur'an'da "sapıklıkla" (dâllîn); Yahudiler ise ahireti tamamen unutup dünyaya taptıkları ve bildikleri ilimle amel etmedikleri için "gazaba uğramakla" (mağdûbi aleyhim) vasıflanmışlardır.

Sonuç olarak, bugün İslam dünyasının içinde bulunduğu maddi geri kalmışlığın, zilletin ve fikri dağınıklığın yegâne sebebi, bu nebevi dünya-ahiret dengesini kuramamış olmasıdır. Kimi kesimler dünyayı tamamen seküler güçlere terk ederek pasif bir mistisizme sığınmış, kimi kesimler ise muhafazakâr bir kapitalizmle dünyevileşmiştir. Oysa dünya, ahiretin tarlasıdır; cennet de cehennem de buradaki ameller üzerinden kazanılacaktır. Müslüman, elinde tesbihiyle dünyayı imar eden, adaletle hükmederken kalbini ahirete bağlayan denge insanıdır. Bu mizanı yeniden kurmadıkça, ümmetin izzetini geri kazanması mümkün değildir.