DAVASI OLMAYANIN YARINI DA OLAMAZ!

Bir insanı ayakta tutan şey nedir? Para mı, makam mı, güç mü yoksa şöhret mi?

İlk bakışta çoğumuz bu soruya farklı cevaplar verebiliriz. Oysa tarih bize çok başka bir hakikati haykırır; bir insanı, bir toplumu hatta bir medeniyeti ayakta tutan asıl güç; sahip olduğu dava şuurudur. Çünkü dava, insanın yalnızca ne yaptığını değil, neden yaşadığını belirler.

Bugün etrafımıza baktığımızda garip bir yorgunluk görüyoruz. Kalabalıklar var ama birlik yok. Konuşan çok ama hakikati söyleyen çok az... Bilgi çağındayız ama hikmet kıtlığı çekiyoruz. Her şey hızlandı; internet hızlandı, hayat hızlandı, tüketim hızlandı fakat insanın ruhu aynı hızla boşaldı.

Peki, niçin böyle?

Çünkü modern çağ, insana hedefler verdi ama maksadın ne olduğunu anlatamadı. Kariyer sundu ama ideal aşılayamadı, rekabet verdi ama hayatın manasını layıkıyla aktaramadı.

Bugün gençlerin önemli bir kısmı “Nasıl daha çok kazanırım?” derdinde koşuyor ama “Niçin yaşıyorum?” sualini kendine soramıyor. İşte kırılma tam da burada başlıyor.

İnsan, sadece biyolojik bir varlık değildir. İnsan aynı zamanda mana arayan bir varlıktır. Eğer o manayı kaybederse, dışarıdan ne kadar güçlü görünürse görünsün, içeriden yavaş yavaş çöker, zamanla da silinir gider.

Tarih bunun sayısız misalleriyle doludur.

Mesela, Anadolu’nun vatan olmasını sağlayan Malazgirt Meydan Muharebesi’ne gidenler sadece toprak kazanmak için gitmediler. Bir inanç, bir ideal, bir medeniyet tasavvuru da taşıyorlardı gönüllerinde…

İstanbul'un Fethi yalnızca askerî bir zafer değildi. Bir çağın kapanışı ve yeni bir çağın açılışıydı. Bu büyük yürüyüşlerin arkasında sadece kılıç yoktu; dava vardı.

Davası olan insan yorulur ama tükenmez, düşer ama dağılmaz, kaybeder ama vazgeçmez. Çünkü onu ayakta tutan şey, geçici menfaatler değil, kalıcı hakikatlerdir.

Bugün en büyük problemimiz ekonomik sıkıntılar, teknolojik dönüşümler veya küresel rekabet değildir. Asıl problemimiz istikamet problemidir. Bu sebeple istikamet kerametten üstündür sözü meşhurdur.

Nereye gidiyoruz? Daha da önemlisi, gittiğimiz istikametin manası nedir?  Giderek hangi maksada hizmet ediyoruz?

Bir geminin motoru ne kadar güçlü olursa olsun, rotası yoksa sonunda kaybolur. İnsan da toplum da böyledir.

Davasız kişiler, rüzgarın önündeki yaprak gibidir. Hangi fikir daha çok bağırırsa ona yönelirler. Hangi akım daha cazip görünürse peşinden giderler. Çünkü hedefleri ve istikametleri hatta sahip oldukları bir maksatları yoktur. Fakat güçlü medeniyetler, güçlü davalar üzerine inşa edilir.

Mesela; Ahmed Cevdet Paşa da, Vezir Nizamülmülk de, Akşemseddin de, Fatih Sultan Mehmed han da, Yavuz Sultan Selim han da hep dava adamıydılar. Onları büyük yapan şey sadece zekaları değil aynı zamanda büyük hedefler uğruna yaşamalarıydı.

Bugün çocuklarımıza ne bırakıyoruz? Daha iyi teknolojik vasıtalar mı, daha büyük evler mi yoksa daha konforlu hayatlar mı?

Doğrudur, bunların hepsi kıymetlidir ama bütün bunlar tek başına yeterli değildir. Bir nesle bırakılabilecek en büyük miras, güçlü bir dava şuurudur. Çünkü dava sahibi genç, savrulmaz, ucuz hedeflere teslim olmaz.
Dava sahibi toplum da krizler karşısında çözülmez. Bu yüzden mesele sadece eğitim veya ekonomi değildir. Asıl mesele; ruh inşasıdır.

Çocuklarımıza sadece bilgi vermek yetmez onlara, verilen bilgilerin manasını anlatmak da zorundayız. Bir meslek kazandırmak yetmez, o meslekle hangi maksada hizmet edeceği misyonunu da kazandırmak zorundayız.
Hedefe sadece başarıyı koymak yetmez... Ona, bu başarı ile neye hizmet edeceğini de anlatmak zorundayız. Çünkü başarı, tek başına insanı büyük yapmaz.

Bugün kendimize sormamız gereken soru şudur; biz neyin davasını taşıyoruz? Adaletin mi, hakikatin mi, iyiliğin mi, medeniyetin mi yoksa günü kurtarmanın mı?

Unutmayalım…

Büyük idealleri olmayan milletler, büyük gelecekler kuramazlar. Dava, insanın pusulası, toplumun omurgası ve de geleceğin mayasıdır. Ve hakikat çok nettir; davası olmayanın yarını da olamaz.  Çünkü yarını inşa edenler; bugünün konforuna teslim olanlar değil, bugünün fedakarlığını göze alanlardır.

Unutmayalım ki, tarih hep bunu yazdı yarın da bunu yazacak!