KALABALIKLAR İÇİNDE KAYBOLAN ŞEY: VEFA

Zaman değiştikçe insanların halleri de değişiyor. Eskiden kapılar daha çok çalınır, gönüller daha çok yoklanırdı. Birinin aklına bir dostu düşse hemen eline telefon değil, yüreğine bir merak düşerdi. “Acaba nasıldır?” diye soran kalpler vardı. Şimdi ise çoğu insan kendi telaşının, kendi derdinin içinde yürüyüp gidiyor. Aynı şehirde yaşayanlar birbirine aylarca, bazen yıllarca ses vermeden yaşayabiliyor.

Ahir zamanın en sessiz hüzünlerinden biri de belki budur: İnsanların birbirini unutmaya başlaması. Oysa insan, insana iyi gelen bir varlıktır. Bir hâl hatırı sormak, bir kapıyı çalmak, bir dostu hatırlamak… Bunlar küçük gibi görünen ama kalpleri aydınlatan büyük güzelliklerdir.

Vefa işte tam da burada başlar. Vefa; hatırlamaktır. Bir dostu, bir akrabayı, bir eski hatırayı kalbinin bir köşesinde canlı tutabilmektir. İnsanların çoğu yoğunluk bahanesiyle uzaklaşırken, birinin “Ben seni unutmadım” diyebilmesidir.

Vefalı insan sayısı azdır ama onların kalbi geniştir. Çünkü vefa, kalbi dar olanın taşıyabileceği bir yük değildir. Vefalı insan geçmişini inkâr etmez, dostlarını kolayca silmez, zor zamanlarda yanında olanları unutmaz. Arayıp sormak için bir sebep aramaz; çünkü onun için hatırlamak zaten başlı başına bir sebeptir.

Bir dostun ansızın gelen telefonu, uzun zaman sonra sorulan bir “Nasılsın?” sorusu bazen insanın içindeki bütün yorgunluğu alır. İnsan o zaman anlar ki dünyada hâlâ hatırlayan kalpler vardır. Ve işte o küçük hatırlayış, belki de günlerce süren bir yalnızlığı dağıtır.

Bugün insanlar çok konuşuyor ama az hatırlıyor. Çok kalabalıklar içinde yaşıyoruz ama kalpler bazen birbirinden çok uzak. Oysa vefa, mesafeleri küçülten bir köprüdür. Bir selam, bir dua, bir küçük mesaj bile bazen yılların mesafesini kısaltabilir.

Vefalı olmak aslında büyük bir iyiliktir. Başkasına yapılan bir iyilik gibi görünse de en çok insanın kendi kalbini güzelleştirir. Çünkü vefa, kalbi diri tutar. İnsan hatırladıkça insan kalır.

Belki bu çağın en güzel direnişi de budur: Unutmamak. Dostları, akrabaları, eski hatıraları ve güzel günleri unutmamak. İnsanların birbirini kolayca sildiği bir zamanda hatırlayanlardan olmak.

Çünkü vefa, kalplerin karanlık zamanlarında yanan küçük ama çok kıymetli bir ışıktır.

Ve o ışık sönmediği sürece, insanlık da tamamen kaybolmayacaktır.