BABA OLMAK…

Size mükemmel bir babadan bahsedeceğim...
Hayatını bir insanın sorumluluğuna adayan, yemeyip yediren,
giymeyip giydiren, uykusuz gecelerin köleliğini keyifle
kabullenen bir babadan.

"Nefes alıyor mu" diye sürekli tetikte bekleyen, karın
ağrılarıyla birlikte çeken, yavrusunun canı yandığında
çaresizlikten kıvranan, gülüşüne dünyaları değişmeyen,
tarifsiz bir o...

Bir sanatçı gibi eserini işler; sevgi, saygı, güveni, iyiyi,
kötüyü, acıyı, tatlıyı ve bildiği her şeyin en güzelini en iyi
şekilde verirdi...

Çocuğunun elinden tutunca dünyayı avuçladığını sanırdı...
Öpüp koklamayı ise, onu yatırdıktan sonra becerebilirdi...
Omuzlarındaki yükü zevkle kabullenip, sorumluluğu görev
sayardı...

Hastalanınca kusturana kadar pekmez içirirdi... Çocuk sahibi
olan herkesin baba olamayacağına güzel bir örnekti...
Evin içindeki ve dışındaki her şeyle ilgilenir, aklında bir aileyi
çekip çevirmekten başka hiçbir düşüncesi olmazdı...

Dünyanın en ağır görevini; henüz yürüyemeyen bir çocuğun
tutunacağı tek dal olmayı, büyük bir asaletle kabullenen bir
babaydı...

Benim babamdı... Şu anda ne isem, hep onun sayesinde
olduğum babam...

Evet... Ben bir yaşındayken "ölen babamın" ayaklarının
dibinden almış, vefat edene kadar bir daha bırakmamıştı...
Aslında annemdi... O yüzden;

“-Babalar Günün kutlu olsun anne...”