Bazıları ise okurla sessiz bir sözleşme yapar:
“Seni eğlendireceğim ama daha çok düşündüreceğim.”

Madalyonun Sırrı ikinci gruba ait bir roman.

Hikâye, tedaviye dirençli bir hastalıkla başlıyor.
Modern tıbbın bütün araçlarının denendiği, fakat sonuç alınamayan bir beden…
Bu noktada romanın yaptığı şey önemli:
Okuru, bilim karşıtlığına savurmadan, bilimin sınırlarını hatırlatıyor.

Çünkü her çağ, kendi bilgisini mutlak sanma eğilimindedir.
Ve insan, en çok “artık biliyoruz” dediği anda yanılır.

Romanın merkezindeki genç hekim adayı Ömer, annesinin ağrılarıyla birlikte aslında daha büyük bir gerçekle yüzleşir:
Bilgi, her zaman şifa üretmez.
Bazen sadece çaresizliği daha görünür kılar.

Buradan sonra Madalyonun Sırrı, klasik bir “alternatif tıp” anlatısına düşmez.
Aksine, modern akıl ile kadim bilginin karşı karşıya geldiği o tehlikeli eşiği kurar.
Ve okura şu soruyu yöneltir:
Bir bilgi, ne zaman hikmete dönüşür?
Ve ne zaman güç arzusunun oyuncağı olur?

Roman ilerledikçe, İstanbul’dan Ötüken’e, bugünden Osmanlı’nın derinliklerine uzanan bir anlatı ağı kurulur.
Gizemli bir madalyon, bu ağın merkezinde sadece bir nesne değildir;
o, insanın kontrol etme arzusunun sembolüdür.

Burada romanın asıl meselesi netleşir:
Şifa arayışı masumdur;
ama güç arayışı, nadiren öyle kalır.

Bu roman okura hazır cevaplar sunmaz.
Bilakis, rahatsız edici sorular bırakır.
“İnsan iyileştirmek isterken ne zaman haddini aşar?”
“Bilgi arttıkça sorumluluk neden azalır?”
“Modern insan neden sezgiden bu kadar korkar?”

Bu soruların cevabı romanda açıkça yazmaz.
Ama okur, satır aralarında şunu hisseder:
Teknoloji ilerledikçe insan bilgeleşmeyebilir.
Ve her ilerleme, ahlaki bir yükseliş anlamına gelmez.

Madalyonun Sırrı,
ne sadece bir tarihî kurgu,
ne sadece bir macera,
ne de romantik bir anlatıdır.

Bu roman, modern çağın görünmeyen kibriyle yüzleşmek isteyen okur için yazılmıştır.
Ve belki de en önemlisi şunu hatırlatır:
Bazı sırlar çözülmek için değil,
insana sınırlarını hatırlatmak için vardır.

Kitap Linki:https://www.bkmkitap.com/madalyonun-sirri

64 sayfalık bu sevimli kitabın belki de en açıklayıcı kritiği budur.
Küçük bir grup çocukla sohbet eden kitap, kısa konular, net anlaşılır ifadeler ve nokta atışı seçilmiş konuları gayet ustaca anlatıyor.
Bu kitabı bir iki defa okuyan kişi; kader nedir, ehlisünnet itikadı, temkin vakti, eve resim asmak, rahmet melekleri, namaz adabı, resimli seccadeler, Resulullah efendimizin sevgisi ve daha başka pek çok konuyu öğrenip sindirmiş oluyor…
Çocuklarına kitap seçemeyen ana babaların, arayıp da bulamadığı kitap.

Özellikle Ramazan günlerinde çok kimse, Ramazan ve Bayram hediyesi olarak dağıtmak için bu kitaptan toplu olarak aldığını söyledi. Çünkü hep fiyatı çok uygun hem de aynı fiyata alınacak başka bir hediye gibi iki ısırmakla tükenen bir şey değil. Bazı şeylerin karşılığı bu dünyalık değildir.
Bir tek çocuğa bile, itikada ait verilecek doğru bilginin karşılığı neyle ölçülebilir?

Ramazan Kuzularına; kendi çocuklarımıza, torunlarımıza alabileceğimiz gibi, toplu hediyelere de uygun şekilde tasalanmış ve öyle fiyatlandırılmış. 
Ramazan için yapılan indirim ise hala devam ediyor.

Buradan bulmak mümkün = https://www.kitapyurdu.com/kitap/ramazan-kuzularina/678894.html

Toplumların ve kurdukları medeniyetlerin ömrü, insan olmanın gerekliliğine ait argümanları ayakta tutma refleksi ile paralellik taşır. İnsan olmanın bilincine vâkıf bir kimse; yaratılış gayesi ve özünde taşıdığı değerler sebebiyle "suların kendi yatağında akması" misali mutlaka karakterinin gereğini ortaya koyar ki bu neredeyse kaçınılmazdır. Bu gerçekleri yok sayarak değerlere savaş açan anlayışların ise başarı ihtimali yoktur. Çünkü insanoğlu, bir madde olmanın ötesinde ruh gibi bir değere de sahiptir ki taşıdığı misyon ve anlayışların şifrelerini burada muhafaza eder. İnsan hakkında kararlar alırken onun özünde var olan değerleri ve birikimi dikkate almadan yapılacak düzenlemeler, boşa zaman harcamak olacaktır. Çünkü insan, kompleks bir varlıktır ve onun ihtiyaçları, beklentileri, hayat düsturları çeşitlilik arz eder. İnsan hakkında; kültürü, âdetleri, gelenekleri, yasadığı/yetiştiği çevre, aldığı eğitim, ögrendikleri, ferdi ihtiyaçları gibi argümanları dikkate almadan verilecek kararlar, onun menfaatine uygun olamayacağı gibi boşa harcanmış zamanın hassas terazideki bedeli de ağır olacaktır. Ayrıca saniyelerin bile önemli olduğu hayatımızda, "Hiç bilenle bilmeyen bir olur mu?" İlahi düsturu gereği istişare kültürü kazanmamış bireylerin vereceği kararların neticesinde çoğu zaman boşa kürek çekilmiş olacaktır ki bunun muhatapları, kim olursa olsun, hızla akan hayat mücadelesi sürecinde emek israfı kadar zaman israfının da hesabını veremeyecektir.

İnsan hayati hızla akarken arkasından bıraktığı izlerdir onu değerli kılan. Çünkü "İnsan ölür kalır eseri, hayvan ölür kalır semeri." özlü sözünde de belirtildiği gibi yüzlerce yıl önce yapılan eserler bugün bile dimdik ayakta ise bizden sonra gelecek nesillere karşı da büyük sorumluluklarımız var demektir. Zira insanı yaşatmayı, devletin yaşaması kabul eden bir medeniyet ki uzun ömürlü olmanın nice sırlarını taşır bir sözde.

Bu kadar maddi eser bırakma heyecanı taşıyan bir insan için asıl kalıcı olan nedir? Bu heyecan taşıyan kimseler için insani değerli kılan diğer yönüne yönelmek niçin önemlidir? İnsan sadece bir et yığınından mı ibarettir? Bu et yığınını değerli kılan hangi özelliğidir? Aranılan et ise daha semiz varlıklar yok mudur yeryüzünde? Mesela, eşref-i mahlûkat olan ve her nimete kavuşmuş olmasına rağmen bunları düşünmeden yarınının kavgasına tutuşan bir insan, kendini değerli kılan meziyetlerini niçin çok fazla tefekkür etmez? Kendine benzemeyen başka varlıklardan daha acımasız olmak, aklı ve vicdanı olan bir insanın yapabileceği bir şey midir? Vahşi bir aslan bile tok iken hiç kimseye saldırmaz.

Hâl böyle iken bir insan 100 yıl sonrasının yıkım planlarını kurar; bu uğurda da yakar, yıkar ve öldürür. Peki, bunu niçin yapar ve bu yaptıkları hangi açlığın tezahürüdür?

İşte bu ve bunun gibi uzayıp giden suallerin cevapları birçok sırları da taşır insan hakkında. Öyleyse insanı çok iyi tanımak ve çözümlemek gerekir. Etten, deriden, kemikten teşekkül eden, kendine biçilmiş bir misyonu olan ve var oluş gayesinin bilincinde şerefli bir varlık olarak omuzundaki ağır yükün sorumluluğuna uygun davranması gerektiğini bilen bir insanın, asli yönünün ruh tarafı olduğundan habersiz olması düşünülebilir mi? Dolayısıyla mükemmel yaratılan bir insanın, omuzunda taşıdığı ağır yüklerin verdiği sorumlulukları yerine getirme zorunluluğu, insana kendini sorgulama mecburiyeti de yüklemiştir. İlk ve en önemli sorumluluğu ise kendine bu kadar nimetleri veren yaratanını tanıma sorumluluğudur. Dünyanın neresinde yaşarsak yaşayalım her an Onun verdiği nimetleri yer-içer, O'nun verdiği nimetleri teneffüs eder ve O'nun verdiği nimetlerle karşılaşırız. Bir adresi ararken bize yolu tarif edene, açken bir tabak yemek verene, ayağımız tökezleyip düşecekken kolumuzdan tutup bizi düşmekten kurtarana binlerce teşekkür ederken her şeyimizi yoktan var edene ayni vefakârlığı göstermemek ne ile izah edilebilir? Öyleyse bütün bunlara rağmen insanoğlu niçin inat etmeye devam eder?

Aksam yastığa başını koyduğunda gününün muhasebesini yapan akıllı bir insan, kendini hesaba çekmeye başladığı zaman eğer bunu samimiyetle yapıyorsa yüzleştiği gerçekler kendini çoğu zaman doğru adrese götürür. Var olan eksiklerimiz, sınırlılıklarımız ve çaresizliklerimize rağmen kendimizi sorgulamayı niçin bir acizlik/küçüklük olarak görürüz ki? Aslında elimiz kolumuz bağlandığında ve çaresizlikler karşısında ortaya çıkmıyor mu gerçek acizliğimiz? Gözle görülemeyen küçücük bir varlık bizi yataktan kalkamayacak şekilde zayıf düşürebiliyorsa, gözümüze giren kıldan ince bir sinir, fonksiyonunu kaybettiğinde hayatımız kararıyorsa daha neyimize güvenerek burnumuzdan kil aldırmayacak kadar kibirleneceğiz? Bu kadar zayıf ve dayanıksız bir canlı iken neyimize güvenerek bizi yoktan var eden Rabb'imize karşı yiğitlik yapma edepsizliğine bürünebiliriz. Dolayısıyla insanoğlu, kendini çok iyi tanımalı, sorgulamalı ve yeryüzünde bulunuş misyonunu tekrar gözden geçirmelidir. Bunu yaparken de kendini iyi tanımalı; biyolojik, fizyolojik, sosyolojik ve kültürel yönünü çok iyi anlamaya çalışmalıdır. İnsan, biyolojik ve fizyolojik yönünü kitaplardan okuyarak öğrenebilir fakat törpülenmesi gereken yerleri için hangi ustaya müracaat etmelidir?

Aileye mi, okula mı, sosyal çevreye mi, yoksa medyaya mı?

Kime?

Genellikle güvenilir olanın ilk ikisi olduğunu söyleriz hep yani aile ve okul. Peki, günümüzde aile ve okul, bu misyonu gerçekleştirme noktasında ne kadar ehil? Eğitim anne karnında başlar, ailede öğrenilir, okulda koordineli hale getirilir, sokakta yaşanır ki bütün bunlar, sözünü ettiğimiz mevkilerin geçmişten bugüne asli vazifeleri olarak bilinir. Peki, durum ne kadar öyle?

Bugün, aile mefhumu onlarca yıldır dışarıdan gelen sert rüzgârlar karşısında artık gerçek misyonunu kaybetmeye başlamıştır. Hâl böyle olunca toplumun devamı, sosyal ve kültürel hayatın sürekliliği için bu çok önemli kuruma esas misyonunun tekrar kazandırılması mecburidir. Hatta gerekirse bu uğurda yeni bir kurtuluş mücadelesi vermek bile gerekebilir ki bir bedenin hayatta kalabilmesi için en ağır reçeteleri uyguladığımız gibi benzer acı ilaçları binlerce yıllık geçmişi olan bir toplumun ayakta durması için de vermek zorunda kalabiliriz. Çünkü gerekli tedbirler alınmazsa çok uzak olmayan bir gelecekte dejenerasyonun sonucunu, "toplumsal kalıntılar" olarak görme ihtimali belirebilir ki bunları düşünmek bile acı vericidir. Bu farkındalığa rağmen çocuğa, aile ortamında verebildiklerimiz, okula gittiğinde yıkılıyorsa süreklilik arz etmesi gereken ve büyük beklentilere sahip olduğumuz en önemli kurumlardan biri çökmüş demektir. Böyle bir durumla karşılaşıyor olmamız, eğitimin gerçek misyonunu ve inandırıcılığını geçmişte olduğu gibi yeniden nasıl gerçekleştirebileceğimize; kalıcılığı, sürekliği ve niteliği nasıl sağlayabileceğimize kafa yormak zorunda olduğumuzu gösterir. Eğer bir profesör bile, "İmkânım olsa çocuğumu okula göndermem!" diyebiliyorsa, toplum içinde herkes tarafından tanınan, ağırlığı olan, birçok insan tarafından da rol model kabul edilen bir sanatçı, çocuğunu okula göndermeden başarılı hayatın şifrelerini verebildiğini ve okula gerek duymadan eğitim ihtiyacını karşılayabildiğini ifade ediyor, üstelik bunu da başarabiliyorsa acaba problem nerededir? Ayrıca okula giden bir çocuk; akşam, hiç duyulmamış kem sözlerle eve gelebiliyor, okulu sadece bir hobi gibi görüp eğitim-öğretim yuvası gibi algılayamıyorsa acaba okullar ve eğitim kurumlarımız neyi, nerede yanlış ya da eksik yapmaktadır? Çocuk, ihtiyacı olan şeyi; ailede, okulda, öğretmende bulamıyorsa, karşısına çıkan yanlışa karşı bir manevra kabiliyeti yoksa kötü ve nahoş olanın üstünlüğünü sorgulamadan kabullenebiliyorsa, acaba çocuğun eğitim paydaşları olarak neyi, nerede yanlış yapıyoruz? Çocuğa; tarihini, dilini, kültürünü, milli/manevi kimliğini, insani değer yargılarını kazandırma noktasında yukarıda saydığımız kurumların kendini ve vicdanını yeniden sorgulama sorumluluğu yok mudur?

Öğretmenlerin ve ailelerin bile sadece, "Zaman değişti, gençlik bozuldu!" hayıflanmalarına sarılarak çözüm üretemeyen bir anlayışa sürüklenmesi ve çaresizlik sendromu ile hareket etmesi, yenilgiyi kabullenmek demek değil midir? Sorumluluk mevkiinde bulunan kurumların ve bireylerin, yenilgiyi bu kadar çabuk kabullenme lüksleri var mıdır? Öyleyse bedeni ihtiyaçlarını karşılayan bir insanla hem bedeni hem ruhi ihtiyaçlarım birlikte karşılayan insan arasındaki fark nedir? İkisi de kendisine biçilen ömrün kum saati karşısında nasıl bir çözüm üretebilmektedir? Her iki tip insan da hayatının bekası için bir şeyler üretmek zorundadır? Yoksa huzuru temel edinen bireylerden müteşekkil toplumlar için bir şeyleri körü körüne taklitte gereksiz ısrar, ancak kaybolmuş nesiller ve boşa harcanmış zaman olacaktır ki bunun iki cihandaki faturasının muhataplarına çok ağır bedeller ödeteceğine hiç kimsenin en ufak bir şüphesi olmamalıdır.

Bu eser, insanı; ruhundan, vicdanından ve değerlerinden bağımsız konumlandırmanın bedellerinin ağır olacağına işaret etmek için yazılmıştır. Ayrıca bu kitapta; insan hakkında, onun ruhi ihtiyaçlarını, yetiştiği milli, manevi ve kültürel değerlerini hesaba katmadan alınacak kararların hiçbir zaman başarıya ulaşma ihtimalinin olmadığına ve olamayacağına vurgu yapılmıştır. Bununla birlikte, onlarca yıldır bilimsel ölçütlerden ve fizik kurallarından başka bir gerçekliği kabul etmeyen anlayışların, kendine rakip olarak gördüğü metafizik gerçeklerle girdiği lüzumsuz mücadeleye değinilmiştir. Öyle ki bu eserde aynı zamanda; materyalist ve pozitivist anlayışların, kibrinden dolayı karşılıklı konuşmayı bile kabul etmediği metafizik gerçekleri reddetmekle kalmayıp niçin sürekli kendine rakip olarak gördüğüne, bunların savunduğu değerleri nasıl gölgelemeye çalıştığına, bunu yaparken de Orta Çağ Avrupası’nda yaşanan olumsuzluklar üzerinden mazlum rolünü nasıl profesyonelce oynadığına dikkat çekilmiş, tarihten günümüze gerçek olaylardan misaller verilerek konuya, ilk defa farklı bir perspektiften yaklaşım sergilenmiştir.

Bu eserin, bütün ön yargılardan uzak okunması çok önemlidir. Gerçekleri görmekten ve duymaktan korkmayan, karanlığa esir olmamış, fikri ve vicdanı hür, hakkı teslim eden entelektüel birikime sahip kimselerin en üst seviyede istifadesine sunulmuş bu çalışma, her kesimden insanın hassas vicdan terazisinde mutlaka yer bulacaktır.

KTB KİTAP:https://www.ktbkitap.com/urun/deger-sizseniz-deger-sizsiniz-mustafa-seker

Dr. Mehmet Şahin'in hazırladığı "Istırap Dolu Bir Tarih Ahıska Türkleri", sadece soğuk bir tarih anlatımı değil, aynı zamanda köklerinden koparılmış bir halkın hafızasına kazınan bitmek bilmeyen acıların yazılı bir anıtıdır. Bu eser, 14 Kasım 1944 günü, Sovyetler Birliği'nin en karanlık uygulamalarından biriyle, kışın en ağır koşullarında, toprağından zorla sökülüp atılan Ahıska Türklerinin yüz yıllık trajedisini gözler önüne sermektedir.

Kitap, ilk olarak sürgün emrinin verildiği o dehşet verici gecenin duygusal ağırlığını hissettiriyor. Halk, savaşın yorgunluğu içindeyken, saatler içinde hazırlık yapmaya zorlanmış, yaşlılar, hastalar ve çocuklar ölüm yolculuğuna çıkarılmıştır. Yazar, tren vagonlarında yaşanan açlık, hastalık ve donma nedeniyle yolda yitip giden canların sessiz çığlıklarını, tarihi kayıtlar üzerinden okuyucuya aktarırken, okuyucunun o dönemin çaresizliğini derinden idrak etmesini sağlamaktadır. Bu, sadece bir göç değil, adeta bir soykırımın eşiğinden dönüş hikayesidir.

Dr. Şahin, Orta Asya’nın ücra köşelerine atılan Ahıska Türklerinin o topraklarda sıfırdan bir hayat kurma mücadelesini, ana dilini ve kültürel kimliğini koruma direncini etkileyici bir dille işliyor. Eser, 1989 yılında Fergana Vadisi'nde (Özbekistan) yaşanan ve Ahıska Türklerinin bir kez daha yurtlarından çıkmak zorunda kaldığı kanlı olaylara değinerek, halkın çektiği ıstırabın tekerrür eden bir tarih olduğunu kanıtlar niteliktedir.

Akademik titizliğiyle öne çıkan bu çalışma, Ahıska Türklerinin Gürcistan’a geri dönüş (repatriasyon) taleplerinin uluslararası platformlarda nasıl yankı bulduğunu, Avrupa Konseyi taahhütlerine rağmen Gürcistan hükümetinin yıllardır süren isteksizliğini hukuki ve politik boyutlarıyla inceliyor. Yazar, bu halkın yaşadığı coğrafi dağınıklığı, kimlik arayışlarını ve vatan hasretini, salt siyasi bir sorun olarak değil, insani vicdanı derinden yaralayan bir yara olarak sunmaktadır.

"Istırap Dolu Bir Tarih: Ahıska Türkleri", yakın tarihe ilgi duyan her okurun, zorunlu göçlerin ardındaki insan ruhunun direncini ve kırılganlığını anlaması için elzem bir kaynaktır. Dr. Mehmet Şahin'in bu eseri, Ahıska Türklerinin yaşadığı trajedinin unutulmaması ve hak ettikleri adaletin sağlanması adına önemli bir entelektüel görev üstlenmektedir. Bu kitap, geride kalan hüzünlü anıları ve vatanın sıcaklığını bir daha hissedemeyen binlerce insanın dramını tarihe not düşüyor.

KTB KİTAP:https://www.ktbkitap.com/urun/istirap-dolu-bir-tarih-ahiska-turkleri-mehmet-sahin

Şimşirgil kitabın önsözünde şöyle diyor:

Melikşah’ın ölümü ile birlikte Büyük Selçuklu devleti, oğulları ve onlara atabeylik yapan emirleri arasında neredeyse şehir dev­letlerine dönüşmüş bulunuyordu. Halep, Şam, Musul her biri bir devletçik hâlinde birbirleri ile boğuşmaya başladılar. Bu dağınıklık Haçlıların bölgeye gelip rahatça yerleşmelerine imkân sağlayacaktı. 

Kudüs’ün alınmasıyla (1099) neticelenen I. Haçlı Seferi’ne kontlar düzeyinde ordular katılmıştı. İslâm dünyasındaki dağınıklık öylesine işlerine yaradı ki Suriye ve Güneydoğu Anadolu’daki büyük bir bölge bir anda irili ufaklı Haçlı devletleriyle doldu. Kudüs Krallığı, Trablus Kontluğu, Antakya Prinkepsliği ve Urfa kontlukları ortaya çıktı. 

Artık İslâm devletçikleri birbirleriyle mücadelesinde bu Haçlı devletleri ile de iş birliği yapar hâle geldiler. Belki de Endülüs’te yaşanan acı hadiseler Suriye içinde geçerli olacaktı. 

İşte böyle bir dönemde yapılan bir iyilik ve bir vefa örneği tarihe dönüm noktası yaşatacak iki aileyi yan yana getirdi. Necmeddin Eyyûb ve kardeşi Şirkuh, Selçukluların Irak valisi Emir Mücahi­düddin Bihruz’un iktâı olan Tikrit’i idare ediyorlardı. Musul atabeyi İmadüddin Zengî bir savaşta yaralı hâlde kendilerine sığındı. İki kardeş, atabeye fevkalade izzet ve ikram da bulundular. Yaralarını tedavi edip serbest bıraktılar. 

Bu durum İmadüddin Zengî’nin hasmı olan Bihruz’un hiç ho­şuna gitmedi. Bihruz, bir müddet sonra fırsatı geldiğinde Zengî’ye yaptıkları bu iyi muamele sebebiyle Eyyûb ve ailesini kalesinden çıkardı (1138). Tarihin cilvesi olarak, geleceğin Selahaddin Eyyûbî’si olacak Yusuf o gece doğmuştu. 

Eyyûbî ailesinin başvurdukları ilk adres İmadüddin Zengî’nin merkezi Musul oldu. Vefa sahibi İmadüddin Zengî, Eyyûbî ailesinin iyilik ve yardımını unutmamıştı. Kendilerine candan bir yakınlık gösterdi. İşte bu iki ailenin yakınlığı, tarihin gidişatını değiştirecek bir beraberlik olacaktır. 

Atabeg Zengî bir yıl sonra Baalbek’i alınca, Necmeddin Eyyûb’u bu şehrin idarecisi yaptı. Kardeşi Şirkûh da önde gelen kumandan­larından biri oldu. 

Artık sonradan Selahaddin Eyyûbî’nin de katılacağı Eyyûbî ailesi fertleri Zengî devletinde en önemli görevlere geldiler. 

İmadüddin Zengî Musul eyaletinin başına geldiği ve Zengîler devletinin temelinin atıldığı 1127 yılından vefatına kadar geçen (1146) on dokuz senede bir taraftan bölgede birliğin tesisi için uğraşacak bir taraftan da Haçlılarla mücadele edecektir. O, Urfa Haçlı Kontluğu’na son vererek Kudüs’ün alınabileceğinin ilk işaret fişeğini yakmış oldu. 

Onun şehadeti ile ülke yeniden bir kargaşanın içine düştü. Nu­reddin Zengî’nin ilk sekiz yıllık dönemi o kargaşayı gidermek ve Haçlılarla mücadeleyle geçti. Mısır’ı almadan Haçlılara nihai darbeyi indiremeyeceğini ve Kudüs’e hâkim olamayacağını anlamıştı. Zengî ve Eyyûbî hanedanının birlikteliği Mısır’daki Şiî-Fâtımî devletini ortadan kaldırdı. Mısır ve Yemen Zengîler devletine katıldı. Hem siyasi hem inanç birlikteliği sağlandı. 

Artık hedef Kudüs idi. Nureddin Mahmud Zengî Mescid-i Aksa’nın minberini dahi hazırlatmıştı. Fakat bu nihai hedefe yö­nelemeden vefat etti (1174). 

Dile kolay iki ailenin bir ve beraber fetih hareketleri tam 36 yıl sürmüştü. Babalarla başlayan dayanışmaya torunlar da dâhil olmuştu. Arada tek problem Mısır fethedildikten sonra yaşanmıştı. Bir kısım devlet adamları Selahaddin Eyyûbî’nin konumunu çeke­meyerek Selahaddin ile Sultan Nureddin arasında fitne kazanları kaynatmaya başlamışlardı. 

Böyle nazik bir dönemde Necmeddin Eyyûb yine sahne almıştı. Oğlu Selahaddin Eyyûbî’ye, “Ben ki babanım! Bu Şihabüddin de dayın. Şu gördüklerin arasında seni en çok seven bizleriz. Vallahi eğer ben ve dayın Nureddin’i görsek onun önünde yer öperiz. Eğer kılıçla senin boynunu vurmamızı emrederse and olsun ki vururuz. Biz bu vaziyette olursak sen diğerlerinin sana ne yapacağını bekler­sin?” diyerek ağır sözler söyledi. Selahaddin Eyyûbî babasının bu nasihatleri üzerine gelişebilecek bir fitnenin önünü alarak Nureddin Mahmud’a bir kez daha bağlılığını arzetti. 

Selahaddin Eyyûbî bağlılığı Nureddin’in oğlu Melik İsmail’e de sürdü. Ancak Nureddin’in vefatından sonra devlet adamları baş olma sevdasıyla devleti bir kez daha parçalamanın eşiğine getirdiler. Selahaddin Eyyûbî’nin böyle bir gelişmeye fırsat verme ihtimali yoktu. Zira 36 yıldır verilen mücadele hep Kudüs içindi. Şayet bir kez daha bölünme ve parçalanma başlarsa bu kez Kudüs’ü kurtarmak bir yana elde kalan topraklar da giderdi. Bunun için birliği sağlama ve Nureddin’in hayalini gerçekleştirme ideali ona düşmüştü.

Bu defa mücadeleyi Selahaddin Eyyûbî ele aldı. 1175 yılında sultanlığını ilan etti. On yıl isyanlar, Haçlılar ve bölge emirleri ile mücadele etti. 

Bundan sonrası birliğin ve ittifakın gücünü göstermek olacaktı. Nitekim sultan Kudüs kralı Guy’un emrindeki bölgedeki müttefik Haçlı gücünü Hıttîn Savaşı’nda ağır bir bozguna uğrattı. Zaferin tarihi 4 Temmuz 1187’yi gösteriyordu. Sultan Kudüs’e girdiğinde ise (2 Ekim) sadece üç ay geçmiş bulunuyordu. Bu üç ay içinde Sûr Kalesi hariç bütün sahiller ve Kudüs Haçlılardan temizlenmişti. 

Mescid-i Aksa’ya Nureddin Mahmud Zengî’nin hazırlattığı min­beri yerleştiren büyük sultan gözyaşlarını tutamamıştı. 

Selahaddin Eyyûbî’nin bölgedeki yıldırım harekâtı neredeyse bütün Batı dünyasını harekete geçirdi. Bu defa krallar düzeyinde III. Haçlı Seferi’ni tertiplediler. Alman Fransız ve İngiliz kralları yüz binlerle ifade edilen güçlerle bir kez daha bölgeye akın ettiler. 

Batı’nın böylesine büyük güçlerle bölgeye akın etmesine rağ­men İslâm dünyasında büyük bir sessizlik hâkimdi. Selahaddin Eyyûbî’nin çağrılarına rağmen gerek halife nezdinden gerekse diğer İslâm ülkelerinden beklenen, yeterli destek gelmedi.

Tarih, Haçlı dünyasına karşı Selahaddin Eyyûbî’nin büyük mü­cadelesine kilitlenmişti. Taraflar arasında 28 Ağustos 1189’dan 1 Eylül 1192’ye kadar tam üç sene boyunca müthiş bir savaş sürdü. Akkâ’nın müthiş savunması, Selahaddin’in birlikleriyle verdiği amansız savaşlar, açlık kıtlık ve hastalıkla boğuşma mücadelenin çok yönlü ve dehşet verici safhaları olarak tarihe geçti. 

Anlaşma yapıldığında Haçlılar korkunç kayıplarına rağmen sadece Akkâ’yı alabilmenin ezikliği içinde idiler. Selahaddin Eyyûbî onları sadece askerî bakımdan değil cömertliği, alicenaplığı, şefkati, merhameti hülasa insanlığı ile de ezmişti. 

Batılılar bu harikulade cengâver sultanı çeşitli nedenlerle hiç unutmadılar. Yüzlerce yıl onunla ilgili kitaplar yazdılar hem kızdı­lar hem övdüler hem de hakkında efsaneler ürettiler. O, Hristiyan dünyasında ismi en çok bilinen Müslüman liderlerden biri oldu. Öfkelerini de hayranlıklarını da dilden dile nesilden nesile aktardılar. 

1920’de Şam Fransızların eline düştüğünde, Fransız General Henri Gouraud doğruca Sultan Selahaddin’in kabrinin başına varmış ve merhum sultanın kabrine ayağıyla birkaç defa vurduktan sonra, “Ey Saladin uyan ve gör. Bak biz geri döndük.” diye bağırmıştı. 

Bu kışkırtıcı ve kaba ifadeyi, Suriye ve Levant topraklarını işgal eden, Kudüs’ü alan İngiliz General Allenby’e atfedenler de olmuştur. Allenby de Selahaddin’i işaret etmek suretiyle, “Haçlı seferleri şimdi tamamlandı.” demişti. 

Aslında bütün bu ifadeler Selahaddin Eyyûbî’nin parlak zafer­lerinin bir bütün olarak Haçlı Batı’nın zihninde bıraktığı büyük etkinin dışa vurumudur. Selahaddin tarafından uğradıkları tarihî büyük bozgunun hafızalarına nasıl kazındığının göstergesidir. Ayrıca Batı’nın barbar zihniyetinin nasıl devam ettiğini göstermektedir ki günümüze kadar da değişmeden devam etmektedir. 

Zengilerin ve onların devamı olan Selahaddîn Eyyûbî’nin en mühim hedefi ümmeti tek çatı altında toplamaktı. Bu siyasette olduğu kadar dini itikatta da geçerli idi. Bunun için bozuk ve sapık cereyanlara karşı hasmane bir tutum sergilediler. Onlar sadece 

savaşmadılar. Bitmeyen askerî harekâtların ötesinde akıl almaz bir inşa ve ihya medeniyetini yürüttüler. Kurmuş oldukları medreseler ve hankâhlarla ilmin yayılmasına büyük gayret sarf ettiler. 

Neticede bölgede Sünnî akide tam manasıyla yerleşmiş bu sayede Müslümanlar asırlarca birlik ve beraberliğini muhafaza edebilmiştir. 

Bunun farkında olan İngilizler, Osmanlıların son dönemlerinde Türkler, Araplar ve Kürtler arasında bu birlikteliği yine bozuk itikat ve inançlar ile parça parça etmeye çalışacaktır. Sultan Alparslan, Fatih ve Selahaddin Eyyûbî’nin evlatları ancak tarihini iyi bilmek ve onların yolunu takip etmek suretiyle Batılı şer odaklarının emel­lerine sed çekebilecektir. 

İşte bu eserde İmadüddin Zengî, Nureddin Mahmud Zengî ve Kudüs Fatihi Selahaddin Eyyûbî’nin destansı hayat hikâyelerini ve mükemmel şahsiyetlerini okuyacaksınız. 

Günümüz İslâm dünyasındaki bölünme parçalanma ve Haçlı dünyası karşısındaki perişanlığın çaresinin nerede olduğunu an­layacaksınız. 

Elinizdeki eserde günümüze ışık tutan o kadar çok ibret vesikası var ki... 

Elbette tarih, okuyana ve ders çıkarana fayda veriyor...

KTB Kitap: https://www.ktbkitap.com/urun/otag-v-selahaddin-eyyubi-ahmet-simsirgil

Bir sonraki bölüm ise “Demokrasiye sadece 10 yıl dayanabildiler…

Kitabın önsözünde şöyle diyor Nuh Albayrak:

Emperyalist devletler siyasî, diplomatik, ekonomik ve teknolojik birikimlerini, dünyayı daha kolay ve daha fazla sömürebilmek için kullanmaktadır. Bütün sömürü yollarının kesiştiği bir coğrafyada yer alan Anadolu ise, bin yıldır bu emperyalistlerin hedefindedir.

Ancak bazı kesimler, bu beka meselemizi hiç ciddiye almamakta, “Yok artık... Bütün dünya Türkiye ile mi uğraşıyor” gibi sözler söylemektedir. Bu tavır bilinçli bir perdeleme değilse büyük bir gaflettir. Zira dünyanın değil ama dünyayı sömürmekten bıkmayan simsarların bizimle işi bitmemiştir, hiç bitmeyecektir. Çünkü onların sömürü düzeninde kilit öneme sahip olan Türkiye, sürünerek ilerlemeli; asla ayağa kalkmamalıdır! Ancak o zaman, emperyalistlerin telkin ve talimatlarına boyun eğecektir. Bu da Türk milletinin, değerlerinden uzaklaştırılarak sıradanlaştırılmasıyla mümkündür! Nitekim öyle yapmışlardır.

Bu sebeple günümüzdeki işgal ve saldırılar beyinlerde gerçekleşmektedir. Yani Haçlı-Siyonist ittifakın yeni hedefi “insan”dır. Millîleşemeyen toplumlar, çok daha tehlikeli olan bu işgalden kurtulamamaktadır.

Bizim muhatap olduğumuz en büyük tehdit de budur. Yerli savunma sanayiinden yerli otomobil ve yerli uçağa uzanan muhteşem “yerlileşme seferberliği”ne gençlerimizi de dâhil edemezsek, başladığımız yere döneceğiz demektir. İdraklerdeki yerlileşme ise ancak “düşmanını iyi tanımak”la mümkündür.

Oysa şeytanî birikimlerinin zirvesinde olan Batılı emperyalistlerin günümüzde “son model” yöntemlerle sürdürdükleri sömürü hamlelerini doğru anlamak da kolay değildir.

Başdöndüren bir değişime uğrayan “Yeni Tip Haçlı Saldırıları”nı tanıyabilmemizin tek yolu, şifrelerini çözmektir. Bu ise bin yıldır değişerek devam etmekte olan Haçlı saldırılarının izini sürerek değişim sürecini yakından izlemekle mümkündür. Yani bugün emperyalistlerin çok farklı ambalajlara sardığı taarruzları anlayabilmek ve karşı koyabilmek için bu saldırıların gen haritasını bilmek şarttır.

Bizim yapmaya çalıştığımız da budur.

Uzun yolculuğumuzun son etabını oluşturan bu kitapta, 1950’de halkın sandıktaki “bağımsızlık” ilânına rağmen; vesayet yöntemiyle devam eden bu “Yeni Tip Haçlı Seferleri”ni incelemeye çalıştık. Haçlılar bazen vatanımızı korumakla görevli kahraman askerlerimizin kıyafetine bürünen, bazen ise hizmet ehli bir cemaat mensubu gibi görünen “lejyoner”ler kullanmaktadır. Nereden; nasıl saldıracağı belli olmayan Haçlı-Siyonist ittifak, evimizdeki televizyondan veya elimizdeki telefondan bile beyinlerimize mermi yağdırmaktadır.

Böylece “İçten Dıştan Entrikalar” ile başlayıp, “Devlet Yıkan Tefrikalar” ve “Darbeden Beter Vesayetler” ile devam eden gözlemlerimiz, elinizdeki “İşgale Benzer Hıyanetler” ile tamamlanmıştır. Geçmişten günümüze ışık tutan bu eserler birer tarih kitabı değil, bugün muhatap olduğumuz binbir çeşit taarruz oyunlarını anlama kılavuzudur.

Bu dört kitabı, bu sırayla okuyanların göreceği fotoğraf, Haçlı-Siyonist taarruzların bütün mutasyonlarını anlamaya ve püskürtmeye yarayan şifreleri verecektir.

KTB Yayınları

https://www.ktbkitap.com/urun/isgale-benzer-hiyanetler-nuh-albayrak

Bu kitap, bağımlılıkla mücadele edenlerin gerçek hikayelerini, sistemin tıkanan noktalarını ve çözüm için atılması gereken adımları gözler önüne seriyor. Uyuşturucu sadece bir madde değil, insanı ve toplumu çökerten bir ağın merkezi… 

Gerçek hikâyelerle dolu bu kitap, göz ardı edilen gerçekleri gün yüzüne çıkarıyor. “Uyuşturucuyla Mücadele Bakanlığı”, bireysel hikâyelerle birlikte sistemin eksiklerini ve çözüme dair radikal önerileri ortaya koyuyor.
Ve kitap soruyor: gerçeklerle yüzleşmeye cesaretiniz var mı?
Birinci bölümde “Uyuşturucu Salgını”, ikinci bölümde “Uyuşturucu ile Mücadelede Kararlı Dönem”, “Anneler Toplantısı”, “Uzmanlar Konferansı” ve üçüncü bölümde “Uyuşturucuyla Mücadele Bakanlığı Kuruluyor” ara başlıkları ile merakla okunacak bir kitap…

KTB Yayınları

https://www.ktbkitap.com/urun/uyusturucuyla-mucadele-bakanligi-izzet-durak

Ezik Müslüman diyemeyeceğimiz için ezik muhafazakar diyoruz. Çünkü  Müslüman ezik olmaz/olamaz. Müslüman vakurdur. Allah'tan başkasından korkmaz, sadece O’ndan çekinir. Allah'tan başkasından çekinmeyeceği için ona göre konuşur, tavır alır. Doğru neyse onun peşindedir. Hak etmeyen kişiye hak etmediği muamelede bulunmaz, onu aşağılamaz ya da yüceltmez. Sadece Allah'a hesap verir. 

Elbette naziktir, kimsenin kalbini kırmamaya çalışır. Kalp kırmanın Kâbe’yi yıkmaktan daha kötü olduğunu bilir. Çünkü bunu, Peygamber Aleyhisselamdan öğrenmiştir. Korkusuzdur. Korkusunun merkezinde sadece Allah vardır. Bundan dolayı konuşmasında, hareketlerinde, tavrında, yürüyüşünde, tebessümünde, itirazında, onayında sürekli Allah'ın rızasını gözetir. Kişiye göre konuşmaz, hareket etmez. Dolayısıyla Müslüman'da çelişki olmaz. 

İslam’ı tam anlamıyla sindirmiş Müslüman, yukarıda tarif edildiği gibi dört dörtlük özelliklere sahip olur. İslam onu kamil bir insan seviyesine çıkartır. Bundan dolayı Müslüman ezik olamaz. Bu sebeple ezik Müslüman diyemeyeceğimiz için İslam’ı içine sindirememiş kişilere ezik muhafazakar diyoruz. Ezik muhafazakar ifadesi de Müslümanların çoğunluğunu da tamamını da kapsamaz. 

Ağırlıklı olarak kendilerini aydın zanneden Müslümanların içinden çıkmış tipleri kasteder. Ezik muhafazakar tipler, Müslümanların içinden çıkmış imalat hatalarıdır. Elbette kendilerini düzeltme imkanları vardır, kendilerini toparlayabilirler. Her günahkar Müslüman gibi onlar da hatalarından tövbe edip dosdoğru olma yönünde adım atabilirler. Fakat şu an itibariyle ezik muhafazakarlar, toplumun içinde son derece sınırlı, kendini aydın zanneden zavallılardır. Merkezlerinde Allah'ın rızası değil, batıyı memnun etmek olduğu için ezik davranış türü hataları çok sık yaparlar.

Peki ezik muhafazakar diyoruz da ezik batıcı yok mu? Tabii ki onlar da vardır. Bunlar, ezik muhafazakardan çok daha zavallı durumdadırlar. Ne Batıyı bilirler ne Doğuyu bilirler. Yabancı dil bilmemek bir eksiklik, bilmek ise açık ara bir üstünlük değildir elbette ama kendilerini -tabiri caizse- 300 kelime ile ifade edebilecek Türkçe'nin dışında konuşabildikleri başka yabancı dilleri de yoktur. Bu kanaati de bu cehaletlerine rağmen kendilerini entelektüel saydıkları için ifade ediyoruz. Elbette yabancı dilleri bilen sınırlı sayıda batıcılar vardır. Fakat çoğunluğu bu derece zavallı durumdadırlar. Dünyayı tanımazlar, yaşadıkları şehrin yanındaki şehirlerden bile haberleri yoktur. Mesela; bunlara "hadi Balkanlar'a bir seyahat edin" diye söyleseniz buraya gitmeyi bile beceremeyip başka bir yere giderler. Fakat, tüm bu çapsızlıklarına bakmadan da kendilerini Müslümanlardan çok daha seçkin, saygın, entelektüel zannederler. 

Bu sebeple zavallıdırlar. Çaplarını anlamak hiç de zor değildir. Kendi seçtikleri bir konuda 15 dakika konuştuğunuzda bunların ne derece düşük seviyede bilgilere sahip oldukları hemen anlaşılacaktır. Sonuç itibariyle bunlar, yönlerini batı olarak seçtikleri için bizim muhatabımız değildirler. Ezik muhafazakar dememizin sebebi, ezik batıcı olması sebebiyle değildir. Batıcıların tamamına yakını zaten eziktir. Fakat bunlar bizim muhatabımız değildir. 

Bizim muhatabımız, bize, ezik batıcılardan daha yakın olan ezik muhafazakar aydınlardır. Bu kitabı kaleme alarak ezik muhafazakar aydınları kazanma ümidi taşıyoruz. Şayet kazanılamayacaklarsa da toplumu ifsat etmelerinin önüne geçmeye çalışıyoruz, hedefimiz budur. Sonuç itibariyle ezik bir batıcı, ezik muhafazakarın tırnağı bile olamaz. Burada ezik muhafazakarı eleştiriyoruz. Ezik batıcıyı eleştirmememiz onu önemsediğimiz, bilgili saydığımız, ona değer atfettiğimizden değil muhatap almadığımızdandır.

KTB Yayınları

https://www.ktbkitap.com/urun/ezik-muhafazakarlar-ebubekir-sofuoglu

Büyük Doğu Yayınları

https://www.ktbkitap.com/urun/tasavvuf-bahceleri-necip-fazil-kisakurek

Bazıları hata yaptıklarını asla kabullenemezler, kendileri ile de yüzleşemezler. Acaba hatasız olduklarını mı kabul etmektedirler? Oysa hatasız kul olmaz deyimi dilimize pelesenk olmuş bir deyimdir.

Yoksa kendilerine vahiy mi geldiğine inanmaktadırlar?

Hemen herkes bilmektedir ki son peygamber Muhammed aleyhisselamdan sonra bu yol kapanmıştır. Artık O’na uyan, O’nun yolunda giden kurtulacaktır. Öyleyse kimse kendisini peygamber yerine koymamalıdır.

Şayet aksini düşünüyor ve kendileri ile de olsa yüzleşmekten korkuyorlarsa bu kitabı okumasınlar! Çünkü derhal reddedeceklerdir.

İnsan çoğu kez yıllardır doğru diyerek kabul ettiği ve uygulayageldiği yanlıştan vazgeçmek istemez.

Nitekim şeytanın hilelerinden biri de bunu kullanmasıdır.

“Kırk yıldır böyle yapıyordun, ne olacak bu ibadetlerin?”

yine, “Kırk yıldır böyle inanıyordun, öyleyse ne olacak bunca senen, bunca hizmetin?” diyerek yanlışından geri döndürmek istemez.

Sanki bir yanlışa yüz yıl inanıldığında doğruya dönüşüyor gibi ve sanki bir ibadeti elli yıl yanlış yapınca kabul ediliyor gibi. Oysa unutulan bir gerçek var. Tövbe yolu. Cenab-ı Hakk bu kapıyı yanlış yapanlar için açtı. Doksan sene küfür üzere yaşayanlar dahi doğruyu görüp kabul ederek tövbe ettiklerinde hiç günahsız olmuyorlar mı?

Cenab-ı Hakk’ın rahmetinden şüphe mi duyuluyor?

Öyleyse şeytanın bu hilesine de kapılmamalıdır.

Diğer taraftan insanlar sık sık çok önemli bir ölçü yanlışlığına düşerler.

Bazıları sevdiği insanı peygamberden öte sever. Bu hal, hadiselere doğru ölçülerle bakamadıklarını göstermektedir.

Peygamberleri istediğin kadar yücelt ve öv, ancak onlara ulûhiyet sıfatları yükleme. Zira o sıfatlar Cenab-ı Hakk’a mahsustur.

Sahabe-i kiramı istediğin kadar öv fakat peygamberlik sıfatlarını onlara verme.

Sevdiğin âlimleri de istediğin kadar yücelt fakat onları da, sahabe derecesine çıkarma!

İşte şu pek basit ölçünün dışına çıkanlar İslam’ı bilmeyen veya ölçüsü bozuk olan kişilerdir.

Hazreti Ömer efendimiz halife seçildiği zaman, “Hata yaparsam ne yapacaksınız” diye sorduğunda, “Kılıçlarımızla düzeltiriz” cevabını almış ve bunun üzerine “Elhamdülillah şimdi bu görevi kabul edebilirim” demişti.

Şayet, “Sen ümmetin önderisin, sahabenin en ileri gelenlerindensin, adalet timsalisin, sen asla hata yapmazsın” deselerdi belki de kabul etmeyecekti.

Hazreti Ömer efendimiz bu sözüyle şunu ifade ediyordu:

“Artık peygamberlik bitti. Ben peygamber değilim. Vahiy kesildi. Beni uyarın ikaz edin. Hata yaparsam Allah için söyleyin”, diyordu.

Bu büyük sahabenin şu mühim ikazı anlayana tam bir mesajdı.

Evet, sevdiği bir kimsenin hatasını belirttiğimizde, hiç düşünmeden, araştırmadan İslami ölçü ve prensiplere vurmadan, “hadi canım sen de”, diyecek olanlar bu kitabı okumasınlar!

Sorgulama nedir bilmeyenler bu kitabı okumasınlar!

Putları olanlar da bu kitabı okumasınlar!

Sevdiği adamı hatasız bilenler ona sanki vahiy geldiğini düşünenler de okumasınlar!

Zira bunlar her an mankurt olmaya, kullanılmaya namzet adamlardır.

Gerçeklerin üstünün kapatılması için son iki asırdır bu ülkede çok kahramanlar çıkarıldı. Hatasız kahramanlar(!)

Peygamber yerine geçen hocalar (!) ve Peygamber efendimizi -haşa- postacı gibi gören düzenbazlar bu millete yutturuldu.

Bu millet sahte kahramanlardan çok çekti. Onlar her yerde yaldızlı ifadelerle övüldüler! Toz kondurulmadılar.

Bu ülkede peygamberler tartışmaya açıldı, fakat onlara dokunulamadı.

Bu itibarla millet, üzerinde oynanan oyunları bir türlü sezemedi. Oysa hatasıyla sevabıyla normal olarak değerlendirilebilseydiler belki nice hatalar işlenmeyecekti.

Kaldı ki bu hata insanı dinden, imandan vatandan edecekse, yine mi susmak lazımdı?

İşte bu noktada sevdiklerinin hatalarının söylenmesine tahammül edemeyenler her zaman uşak kalmaya namzettirler.

Elinizdeki eser, bu yönüyle bir uyarı kitabıdır.

Batılıların son iki asırda İslam dünyası üzerindeki büyük oyunlarına, projelerine dikkat çekmektedir.

Müslümanların bu hile ve tuzaklara kolaylıkla nasıl düştüklerini göstermesi yanında vahim sonuçlarını işaret etmektedir.

Teberri olmadan tevelli olmaz. İslam düşmanlarından uzaklaşmadıkça Hakk’a hakikate kavuşulamaz.

Bunun için insanın doğru ölçülere sahip olması gerekecektir.

Aslında bu hiç de zor olmayan bir meseledir.

Meseleyi çözmek için önce Ehl-i sünnet ölçülerine değineceğiz.

Sonra II. Abdülhamid Han zamanında İslam dünyasını karıştıran şahsiyetleri ele alacağız. Bunlardan etkilenenlerin nelere sebep olduklarını göreceğiz. Bunlardan etkilenmelerin devamında milletimizi ve dinimizi daha ne gibi felaketlerin beklediğine şahit olacağız.

Eserin basımını gerçekleştiren KTB Yayınları’na ve Tarih editörleri Hamza Umut Albayrak ile Ahmet Mercan’a şükranlarımı sunuyorum. Ayrıca kapak ve iç tasarımlarını yapan Ahmet Düzelten, Aytekin Yörük ve Adem Şenel’e teşekkürü bir borç bilirim.

Necip ve asil milletimizin temiz evlatlarının düşmanlarını tanıması, hilelerini bilmesi ve tuzaklarına düşmemesi dileğiyle…

Prof. Dr. Ahmet Şimşirgil
Ekim 2020

KTB Yayınları

https://www.ktbkitap.com/urun/mizrakli-hakikat-ahmet-simsirgil

Bir sülale tarihi diyebileceğimiz Boğazdaki Aşiret, yer yer Türk Solu Tarihi yer yer de Batılılaşma tarihinin belirli dönemlerini resmediyor. Aileler arasında evliliklerle kurulan bağların sanata, ticarete, eğitime, bürokrasiye ve giderek bir yabancılaşma zihniyeti şeklinde hayata nasıl yansıdığı eserdeki ipuçları yardımıyla daha iyi görülecektir zannediyorum.

Boğaz’daki Aşiret dört büyük ailenin birbiriyle irtibatından oluşuyor. Eser bu sebeple dört bölüm oldu. Aile büyüklerinin asıl isimleri de bölüm başlığı olarak seçildi. Konstanty, Detrois, Sotori ve Siyavuş isimleri bu aşiretin köken olarak bize yabancı olduğunu gösterse de milletimiz  bu köken farklılığı üzerinde hiç durmamıştır. Polonez, Alman, Rum, Hırvat ve Macar kökenli olmak, onur kırıcı bir durum olarak görülmemiştir tarihimizde. Bu insanlar hiç şüphesiz Türkiye’nin birikimidir.

Ancak yabancılaşmanın öncüsü olan bir sülalenin klan ilişkilerini şebekeye dönüştürerek, ülke insanına karşı açık bir girişmesi de görmezden gelinmemelidir.

Bu çalışmanın bize öğrettiği şey bir ailenin sanata, ticarete ve siyasete hâkim olan mutlu azınlık içinde bulunmasının hiç de tesadüf olmadığını göstermesi olmuştur. Ama bu durum bizim yakın tarihimize öfke duymamızı gerektirmiyor. Boğaz’daki Aşiret geçmişi bilmeyi, bu bilgiden gelecekte istifade etmeyi düşünenler için geçerli bir kaynak olmuştur. Şimdi yapılması gereken, yeni Boğaz’daki Aşiretler üretmeden birlikte yaşamacı, Batıyı doğru algılayan, bilgi çağının gereklerini yerine getiren, geçmişle geleceği, dinle bilimi, devletle milleti ayrılmaz bir bütün olarak gören bir terkibi kurmaktır. Türkiye bu birikime ve idrake vakıf bir ülkedir.

Boğaz’daki Aşiret şenlikli bir kitap. Ali Fuat Cebesoy’dan Nazım Hikmet’e, Oktay Rifat’tan Refik Erduran’a, Rasih Nuri İleri’den Ali Ekrem Bolayır’a, Zeki Baştımar’dan Sabahattin Ali’ye, Numan Menemencioğlu’ndan Abidin Dino’ya uzanan ilginç akrabalık zinciri. Boğaz’daki Aşiret’in batılılaşma tarihinde oynadığı roller. Çıldırtan çizelgelerle soyağaçları ve dipnotlar.

Boğaz’daki Aşiret bu dört ailenin arasındaki şaşırtıcı ilişkileri gözler önüne seriyor.

KDY

https://www.ktbkitap.com/urun/bogaz-daki-asiret-mahmut-cetin

Konu Mehmet Serhan Tayşi’nin hatıralarına gelince Dursun Gürlek öylesine anlattı ki, hemen saatime bakıp daha kapanmamıştır ümidiyle Timaş’a koşturdum ve “M. Serhan Tayşi/ Ali Emiri’nin İzinde” kitabını kapıp geldim. 

Murat Başaran

Bir akşam 1984’de meslek hayatına başladığım Güle Güle Apartmanında sevgili arkadaşım Mehmet Fatih Can’a uğradım. 

Bir zamanlar Burhan Felek’in oturduğu dairede Tarih ve Düşünce Dergisi’ni çıkarıyordu Mehmet Fatih Can ve şimdilerde ise burayı ofis olarak kullanıyor. 

Orası buluşma noktamızdır ve sevgili Fatih de buna fena alışmıştır çünkü o orada bekler ve biz gideriz.

Dolayısıyla onun başka bir yere gelmemesi söz konusu olduğunda normal karşılarız ve “Türbe gibidir. Ona gidilir ama o gelmez” der güleriz. 

O akşam Dursun Gürlek Hoca da oradaydı ve tabii olarak kitaplardan söz açıldı. 

Konu Mehmet Serhan Tayşi’nin hatıralarına gelince Dursun Gürlek öylesine anlattı ki, hemen saatime bakıp daha kapanmamıştır ümidiyle Timaş’a koşturdum ve “M. Serhan Tayşi/ Ali Emiri’nin İzinde” kitabını kapıp geldim. 

Ben zaten gelirim…

Çağırırsınız gelirim…

Gaza gelirim…

Dolmuşa gelirim…

Fark etmez. Yüksünmem. 

Birçok konuda tembel gibi görünsem de hedefe odaklandığımda “azimli fare” hesabı duvarları delerim. 

Taha Kılınç tarafından hazırlanan 615 sayfalık kitaptan yanına işaret koyduğum kısımları paylaşmak istiyorum. 

Bu arada bir zamanlar kültür-sanat sayfası hazırlarken Fatih’te Millet Kütüphanesine gitmişliğim ve kütüphane ile özdeşleşen müdür rahmetli Serhan Tayşi ile sohbet etmişliğim vakidir. Allah gani gani rahmet eylesin. 

Elbette kitapta benim işaretlemediğim fakat sizlerin işaretleyeceği birçok farklı yer de vardır. Buna eminim. Neticede bir kitabı okurken kendi meraklarımız, kapasitemiz ve dikkatimiz ölçüsünde sübjektif bir macera yaşıyoruz. 

Buyurunuz…

Xxx

Bayındır’ın (İzmir’in ilçesi. Ödemiş Tire arasında.) uleması bolmuş vaktiyle.  1900’lerin başında Sultan Abdülhamid’in emriyle Bayındır’a Rüşdiye kurulmuş. Rüşdiye ortaokul demek o zamanlarda. Bayındır’ın şu andaki nüfusunun bile 19 bin olduğunu düşünürsek, 1900’lerde Rüşdiye kurulmasının ne demek olduğunu anlayabiliriz. Sadece bu kadar da değil. Bayındır’da ilkokullar, bir sıbyan mektebi ve ayrıca Hacı Sinan Camii’nin medresesi de var. Bir tek idadisi yok. Bu bahsettiğim Osmanlı dönemindeki durum. Cumhuriyetten sonra Bayındır’a ortaokulun açılması ancak 1960’lardadır. 

Xxx

Babam küçükken evde büyüklerin sohbetlerini dinlermiş. Özellikle uzun kış gecelerinde çok keyifli sohbetler olurmuş. Bunların bir tanesinde annemin dedesi Şeyh Ali Efendi halis muhlis İzmir şivesiyle şu mealde sözler söylemiş:

“Bir gün gelecek buralara gavurlar gelecek. Bayındır’a kadar ulaşacaklar; daha da ileri gidecekler hatta. Çok kötülükler edecekler. E, sonra ne olacak. Sonra sarışın bir komutan çıkacak, vatanı kurtaracak. Yeni devlet kuracak. Padişahlık kaldırılacak. Yeni devlette dini işler zayıflayacak. İslami hayat zaafa uğrayacak. Bir eyyam böyle gidecek. Sonra İslamiyet tekrar yükselecek ve güçlenecek…”

Xxx

İzmir Suikastı’nın duruşmasına Fevzi Çakmak ile beraber katılmış babam. (Tayşi’nin babası Atatürk’ün koruma polisidir.) Duruşmadan sonra da Çeşme’de kendilerinden sonuçla ilgili malumat bekleyen Atatürk’ün yanına geçip rapor vermişler. Atatürk heyecandan sararmış bir yüzle karşılamış babamla Fevzi Paşa’yı. Daha konuşma başlamadan olanları Fevzi Paşa’nın yüzünden anlamak ister gibi bir tavrı varmış. Öyle ki babamın ve diğer görevlilerin orada olmasına aldırmadan sormuş:

-Ne oldu Fevzi? Kazım Paşa ne dedi? 

Fevzi Paşa da;

-Paşam çok kızdı. Elini masaya üç kere vurdu ve çok dua edelim ki asker değilim dedi, diye cevap vermiş. 

Aldığı cevap Atatürk’ün hiç hoşuna gitmemiş ve “Yaaaa” demiş sadece. Hemen basını toplamış ve Kazım Paşa’yı affettiğini bildirmiş.

Xxx

Babam Adana’da görev yaptığı sırada çok önemli şeyler öğrenmiş. 

Bunlardan bir tanesi 2. Dünya Savaşı ile ilgili olarak İsmet Paşa’nın “Ben Türkiye’yi harbe sokmadım.” Şeklindeki beyanının gerçeği yansıtmadığına dair duyduklarıymış. 

Aksine İsmet Paşa İngilizlerle yapılan Yenice Mülakatı’nda cephe açıp savaşa girmeyi, hatta direkt olarak Almanlara savaş ilan etmeyi kabul etmiş. Fakat Kazım Karabekir ve Fevzi Çakmak Paşaların itirazıyla bu planı uygulamaya geçirememiş. Aralarında tartışmalar yaşanmış. 

Xxx

Halit Bey İlkokulundan sonra sahildeki Karataş Ortaokulu’na başladım. Şapkasız okula giremezdik. Şapkanın alın kısmında K.O. şeklinde kokardı vardı. Okulda her sabah mutlaka şapka, tırnak ve kravat muayenesi yapılırdı. Şapkanın düz durup durmadığı, kravatın bozuk olup olmadığı kontrol edilirdi.

Xxx

İzmir Atatürk Lisesi’nin en unutulmaz hocalarından biri felsefe hocamız Kazım Gürpınar’dı. Sosyal meseleler ile ilgili yazılar yazar, İktisadi- Ticari İlimler Akademisi’nde İktisat Felsefesi derslerine girerdi. Kazım Bey Lousanne Üniversitesi’nden mezundu ve araştırma maksadıyla Sorbonne’da da bulunmuştu. 

Xxx

Rahmetli babam hep kritik noktalarda görevlendirilmiş. İzmir’de bulunduğu sürece Halikarnas Balıkçısı namıyla maruf Cevat Şakir Kabaağaçlı’yı uzun süre takip etmiş. Cevat Şakir babası Şakir Paşa’yı bir ailevi meseleden dolayı öldürdükten sonra Bodrum’a sürülmüş, ardından da İzmir’e gelmiş. Babamın onu takip sebebi Cevat Şakir’in “komünist” oluşu.

Xxx

Akif Salı Bey bir gün babama Ali Efendi adında bir Nakşi şeyhinden söz etmiş. Hatta “Eğer veli bir zatı görmek istiyorsan sana göstereyim. Ali Efendi artık velayetin sırlarını fâş ediyor. Ziyaretine gidelim” demiş. Gitmişler…

İçeri girer girmez Ali Efendi babama bakmış ve “Sen polissin” demiş. Halbuki babam sivilmiş o gün. Sonra başını öne eğmiş. Gözlerini kapatmış, bir süre tefekkür edip gülümsemiş; “Ama bizdensin”…

O sırada babamın aklından şu sözler geçiyormuş: “Yahu mübarek adam. Madem böyle veli kulsun. Madem tasarruf yetkin var. Şu Stalin’in Türkiye’deki adamlarını gebertsen de, biz de bunlarla boğuşup durmasak…” Babam bunları aklından geçirirken Ali Efendi söze başlamış: “Stalin’i öldürmek kolay. Ama mesele hallolmaz. Stalin gider daha şiddetlisi Ermeni gelir. Ondan sonra Yahudi gelir. Sonra o gider daha büyük düşman gelir. Allah Amerika’yı Rusya’sız, Rusyayı da Amerika’sız komasın. Sen biliyor musun Efendi, biz rekabet-i düveliye ile yaşıyoruz!”

Xxx

Camilerde mikrofon ilk defa kullanılacağı zaman İzmir’de bir istişare toplantısı düzenlenmiş. Toplantıya katılan hocaların neredeyse tamamı karşı çıkmış mikrofon kullanılmasına. Mikrofondan çıkan sesin yalancı ses olacağını, sahici insan sesi olmadığından caiz görülemeyeceğini savunuyorlarmış. 

Xxx

Bayındır’da çokça yetişen ebegümeci ısırgan otunun içine konulur. Bu karışımın kansere şifa olduğuna inanılır. 

Xxx

Mustafa Hilmi Efendi Süleymaniye Kütüphanesi tasnif komisyonu başkanıyken Millî Eğitim Bakanlığından bir yazı gelmiş. Almanlar, aslı Topkapı Sarayı Kütüphanesi’nde bulunan bir eserin eksik sayfalı bir kopyasını Türkistan’da ele geçirmişler, fakat ne yazdığını çözememişler. Kitabının aslının Türkiye’de olduğunu duyunca buldukları sayfaları buraya göndermişler. Bayındırlı Mustafa Hilmi Efendi hemen çözmüş ve sonucu bildirmiş Ankara’ya. Meşhur Müslüman coğrafyacı El-İstarî’nin jeoloji ile alakalı bir eseriymiş bu. 

Xxx

Günaltay’ın Halk Partisi müfettişliği yaptığı bir tarihte İstanbul’daki dersiamların listesi çıkarılmış. Günaltay, bu listelerin ne yapılacağını sorunca ilgili adam eliyle boynunu işaret etmiş. 

Xxx

Babam, Şemseddin Yeşil’le Ehl-i Beyt konusunda tartışmış, onu susturmuştu. Şemseddin Yeşil grubu sahabe arasındaki ihtilaflarda ağza alınmayacak yorumlar yapar Hazreti Muaviye’yi yerden yere vururlardı. 

Xxx

Babamın anlattığına göre İsmail Dümbüllü beş vakit namazını aksatmadan kılan sağlam bir Müslümanmış. Ondan bahsederken babam hep “Kafalarımız çok uyuşurdu” derdi. 

Xxx

Muhyiddini Arabi’nin Hacc sırasında rastladığı ve konuştuğu sonra da tanışma faslında muhataplarının “Beni Ademdenim” cevabına “Kaçıncı Adem’den” diye sordukları menkıbe kafama takılıyordu. Gece yarısı evimde çalışma masamın başında oturuyordum. Önümde açık duran kitap da Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretlerinin Marifetname’si… Orada “Felekiyat” bölümünü mütalaa ediyordum. Kendimi kaptırmış okurken başımın arkasından bir ses geldi. “Bak Mehmet, biraz önce geçtin. Senin kafandaki sorunun cevabı orada” dedi. Hemen geri döndüm ve yeniden okudum. Erzurumlu Hazretleri dünyanın her yirmi dört bin beş yüz senede bir istihale geçirdiğinden, tufanların yeryüzünü kapladığından, dünyayı suların istila ettiğinden bahsederek şu ifadeyi kullanıyordu: “Karalar deniz olur, denizler kara olur. Hayat yok olur, yeniden neşv ü nema bulur.” Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri bilimin şimdilerde adlandırdığı şekliyle “manyetik takla”yı tarif ediyor. 

Xxx 

Sıra bana gelince dayanamadım: “Hocam bu nasıl adalet? Biz buraya adalet tahsili yapmaya geliyoruz. Hakkı, hukuku öğrenmeye geliyoruz. 2000 sayfalık metinden tek bir soru soruluyor. Bu revayı hak mı? Ben sizin zamanındaki anayasa metinlerini gördüm sahaflar çarşısında 150- 200 sayfa. 

Prof.Dr. Kubalı pek bir şey demedi ama Aldıkaçtı fena köpürdü. “Defol” diye bağırdı. Ben de sert bir şekilde cevap verdim: “Öyle demenize lüzum yok. Zaten şimdi kaydımı sildirmeye gidiyorum fakülteden!” dedim. Odadan kapıyı çarparak çıktım. 

Benim hukuku bırakmama sebep Orhan Aldıkaçtı’nın öğrencilere karşı bu hoyrat ve despotça tavrıdır.

Xxx

İslam Tarihi profesörü olan Fikret Işıltan derslerimize giren hocalar içinde en tersi, en inançsızı idi. Açık bir şekilde din ve mukaddesat düşmanlığı yapan Işıltan derslerde Hazreti Peygambere hakaret etmek için hiçbir fırsatı kaçırmazdı.

Fikret Işıltan’ın istikbal vaat eden bir talebesi vardı. Onu asistan alacaktı. Uzun zaman oyaladı. Çocuk milliyetçi bir çocuktu. O zamanlar asistan alınacak olanlara zorla içki içirilirdi ki, dinini ne kadar yaşıyor anlaşılsın. Çocuğun sabrı taştı. Bir gün Işıltan’ın odasından kızgınlıkla, bağırarak çıktığını duyduk: “Senin dersin de, kürsün de yerin dibine batsın!”

Şimdiki İstanbul İl Halk Kütüphanesi vaktiyle şehir kütüphanesi olarak açıldı. Tıp Fakültesi’nin kıymetli eski eserleri oraya intikal edecekti. Fikret Işıltan mani oldu. Sayısı 10 bin civarında olan bütün o kıymetli eserler SEKA’ya gönderilecekken haberim oldu, hepsinin Millet Kütüphanesine aktarılmasını sağladım. 

Xxx

Derslerinde defalarca “Ben Şaman’ım” dediğini duyduğum Zeki Velidi Hoca, Muhammed Hamidullah’ın İstanbul Üniversitesi’nde dönem dönem ders vermesine vesile olmuştur. 

O zamanlar asistan olan Salih Tuğ da Hamidullah’ın tercümanlığını yapardı. 

Xxx

Hindistan Sihlerinden bir alim Bolşevik devriminden sonra Lenin’e onun devrimci yanlarını övdüğü bir mektup yazarak bütün Uzakdoğu’ya hakim olmak istiyorsa İslam dinine geçmesini böyle yaparsa dünyanın çoğunluğunun tabii lideri durumuna geleceğini söylemiş. Ve şunu vaad etmiş: “Önce biz Sihler sana ittiba edeceğiz:” Lenin Sih alimin sözlerini ciddiye almış. Bu fikri tatbikata geçirmeye karar vermişler.  Fakat fazla geçmeden İngiltere bu planı haber almış ve üzerinde büyük tesirlerinin bulunduğu El- Ezher ulemasına Sihler ve Lenin hakkında ağır suçlamalar ihtiva eden fetvalar hazırlatmış. 

Xxx

Rivayete göre üstadı Abdülhakim Arvasi Hazretleri Necip Fazıl’a “Necip Bey, zekânız yükselmenize mani oluyor” demiş. 

Xxx

Sadi Bey, İslam klasiklerinden ve İslam alimlerinin çalışmalarından da haberdardı. 1975’te vilayet salonunda verdiği bir konferansta Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretlerini anlatmış, Marifetname’yi temel alarak Erzurumlu’nun John Harwey’den çok önce küçük kan dolaşımını bulduğunu açıklamıştı. 

Xxx

İstanbul’daki tarihi eserleri kendi keyfine göre yıktırmasıyla meşhur İstanbul şehremini Cerrah Cemil Topuzlu Paşa zamanında şimdiki Millet Kütüphanesi’nin çevresinde büyük bir yıkım çalışması yapılmış… Fevziye Medresesi ve çevresinde ne varsa yıktırıp orada açılacak alana “Bando Meydanı” açmak derdine düşmüş. 

Xxx

Ziya Gökalp de kitabı görmek için can atanlardanmış. Ama Ali Emiri Efendi ona kesinlikle müsaade etmemiş. Hatta Gökalp araya ricacılar koymuş yine de taviz vermemiş Ali Emiri. Neden böyle davrandığını soranlara şu cevabı vermiş: “Dinimin ve Peygamberimin düşmanı olan bir adam yanıma gelmesin!”

Xxx

Ord.Prof. Fuad Köprülü hakkında pek çok şey söylenebilir. Kitapları incelendiğinde görülecektir ki hiçbir mesele hakkında Köprülü kesin bir hüküm vermez. Yuvarlak laflar söyler ve geçer. Çok sıkışıp da kaynak göstermesi gerektiğinde “Şahsi kütüphanemdeki nüsha” şeklinde not düşer. Elbette o şahsi kütüphane hiç kimse tarafından görülemez. 

Şehabettin Tekindağ Hoca genç bir asistanken Köprülü’nün sayısız yanlışını çıkarmış. Hatta bir defasında Fuad Köprülü Şehabettin Bey’i fakültede dövmeye bile kalkışmış. 

Xxx

Bir sohbetimizde Ali Nihat Tarlan Hocaya şu soruyu sordum:

“Hocam çok affedersiniz, belki hususi bir mesele ama size bir şey sormak istiyorum. Fuad Köprülü gibi Bektaşi olduğunuzu /, hatta ondan taç giydiğinizi duydum. Doğru mudur?”

Hoca gülümsedi. Evet veya hayır demedi. Ben de bunu bir ikrar olarak kabul ettim. Ama o sohbetimizde söylediği bir şey vardı: “Oğlum, şimdikiler Bektaşi değil, b..ktaşı!”

Xxx

Konyalı’daki o toplantıda Prof.Dr. Mehmet Kaplan da vardı. Kaplan Hoca ile sohbet ettik epey. Laf arasında “Osmanlı sultanları çok dindar değildi” deyince, kendisine, elbette edep sınırlarına riayet ederek bu fikrine iştirak etmediğimi söyledim. 

Xxx

Karaçi Üniversitesi Merkez Kütüphanesi’ndeki incelemelerim sırasında Sultan Abdülhamid’in desteğiyle kurulan Bütün Hindistan Hilafet Faaliyetleri Kurumu’nun neşrettiği yayınlardan oluşan bir arşivi görme imkânım oldu. Arşivi incelerken Abdülhamid Han ile ilgili dikkatimi çeken bir vesikayı yakından görmek istediğimi söyledim, kabul ettiler. Bir bayram tebriki mahiyetinde olan bu vesikanın sonunda şöyle bir künyeye rastladım:

“Osman Gazi oğlu, Orhan Gazi oğlu….. Abdülhamid es-Sâni eş-Şazeli” 

Gerçekten çok şaşırtıcıydı bu. Şeyh Zafir Efendi ile Sultan Abdülhamid Han’ın alakasına dair çarpıcı bir vesikaydı. 

Xxx

Sıcak bir yaz günü kısa kollu gömlekle Ali İhsan Hoca’nı yanına gitmiştim. Yüzü asıldı beni görünce. “Ya Mehmetçiğim, bu olmamış” dedi. “Ne olmamış Hocam?” diye sordum. Açıkladı: “Böyle kısa kollu gömlekle gezilir mi? Sana hiç yakışmıyor. Soyuna sopuna hiç yakışmıyor. Müslüman, kısa kollu gezmeyecek. Namazda nasıl kısa kollu giyemezse, dışarıda da öyle dolaşacak.”

Xxx

Yaşar Nuri Öztürk, tezinde, sanki Kuşadalı İbrahim Halveti “Hak eşyanın aynıdır” demiş gibi anlatıyordu. İddiasına dayanak olarak da Kuşadalı’nın bir mektubunu gösteriyordu. Mektubu aynen neşretmediği için yazdıklarını kontrol etmek mümkün değildi. Ben mektuplara baktım. Asla böyle bir şey yoktu.

Xxx

Kendisini tanıdığımda Topkapı Sarayı Müzesi Müdürlüğünden emekli olan Hayrullah Örs Arapça yazmaları ve Osmanlıca eserleri büyük bir vukufla okur, anlar, açıklardı. Yaşayış itibariyle Avrupai bir insan olan Hayrullah Bey ekseriya yeşil bir fötr şapka takar, şapkasının kenarında da her zaman küçük bir kuş tüyü taşırdı. 1965- 1973 yılları arasında Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locasında Büyük Üstad olarak görev yapmıştı. 

Xxx

Asaf Ataseven Ağabey ve birkaç arkadaşı 1952 yılında İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Konferans salonunda Prof.Dr. Mükrimin Halil Yinanç’ın “Dinde Reform” konulu konuşmasına katılmışlar. Mükrimin Halil “Camilerde ayakkabıları çıkarıp ibadet etmek çağdışıdır. Kiliselerdeki gibi camilere de sıralar konmalıdır” türünden şeyler söyleyince Asaf Ağabey kalkmış ve “Dinimiz herkesi serbest bırakmıştır. İsterseniz siz gidip Hıristiyan olun ama İslam’la böyle oynayamazsınız” demiş.

Xxx

Mektubatçı Bayram Ali Öztürk Hoca beni sever “Ali Emiri’nin vekili” diye takılırdı. Hocanın müthiş bir hafızası vardı. Dört dörtlük bir adamdı. Üniversite kürsüsüne oturtulacak ve istifade edilecek bir adamdı. Ancak Türkiye’deki zihniyet müsaade etmiyor böyle şeylere. Türkiye’de şöyle bir mantık hâkim. Düşüncesi devletin düşüncesine uysun da isterse hiçbir düşüncesi olmasın!

Xxx

Bilenler bilir, İbrahim Kafesoğlu Moğolları hiç sevmezdi. Hatta şöyle derdi: “Ben Moğol filan dinlemem. Moğollar Türk değildir. Türk olmadıkları için bu kadar tahribat yaptılar. Türkler tahribat yapmaz.

Xxx

Abdurrahman Akhisar Zeynelzade Kütüphanesi’nde hicrî iki yüz tarihli bir hadis mecmuası buldu. O tek nüsha idi. Tezini o sayede kolayca tamamladı. 

Xxx

Millet Kütüphanesi Feyzullah Efendi koleksiyonunda bulunan 63 ciltlik Kitabu’n Nebatat ve’l Hayvanat’ın da Fuad Bey tarafından kültürümüze kazandırıldığını söylemiştim. 

Xxx

Hakim Süleyman Bey Akhisar’da görev yaparken rüyasında Zeynelzade Efendi’yi görmüş. Hazret sakallı ve sarıklı olarak görünmüş ve Süleyman Bey’e şöyle demiş: “Sen burada görevlisin. Git sicil kaydına bak. Oradan benim vakfiyemi çıkar.” Süleyman Bey sabah olunca denileni yapmış. Vakfiyede şu ifadeler varmış: “Benim binamın kubbesi yıkılmışsa, kitaplarım ortada kalmışsa, üzerine yağmur- yaş değiyorsa, o devrin kadısı da binamı tamir ettirmez ise Allah’ın ve meleklerin laneti ve Resulullah’ın bedduası onun üzerine olsun.” Aynen böyle diyormuş vakfiyede. Süleyman Bey ürpermiş. Gerçekten de o sırada Zeynelzade Kütüphanesinin binası acınacak haldeymiş. 

Timaş Yayınları

https://timas.com.tr/ali-emirinin-izinde-9789752639560

Kitaptan bazı ara başlıklara göz gezdirelim:
Cemaleddin Afgani ile ilgili genel görüşleri 
Hindistan’dan Mekke ve Afganistan’a gidişi 
Mısır ve İstanbul’a ilk gelişi Afgani’nin Hindistan, 
Paris ve Londra’ya gidişi Afgani’nin İran’a dördüncü gelişi
İran’dan Rusya’ya gidişi
İran’a tekrar dönüşü ve sürgün edilmesi
Basra’dan Londra’ya gidişi
Sudan’da Mutemehdi isyanı ve Afgani
Afgani’nin İstanbul’a getirtilmesi
Afgani’nin Wilfrid Blunt ile ilişkisi
Muhammed Abduh ile ilişkisi
Afgani ve Reşit Rıza
Afgani’nin İttihat ve Terakki üyeleriyle ilişkileri
Afgani’nin masonluğu
Şahsiyeti

KTB Yayınları
https://www.ktbkitap.com/urun/hangi-cemaleddin-afgani-yilmaz-karadeniz